1 yerdeyim 1 gökteyim; boşverdim dünya hallerini

2010-03-17T22:53:00.005+02:00

biseyler yazasim var hep, ama konsantre olamiyorum.. bazen birseyler dusununce 'iste tam da bunlari yazayim' diyorum.. ama bilgisayarin karsisinda, mesela su an, ne yazacagimi bilmiyorum..
insan yazdikca yaziyor.. ille de antrenman gerekiyor.. ben arayi cok actim.. ama artik biriktirmiyorum galiba.. yani aninda paylasiyorum hislerimi.. iste tam da bu sebepten blog'um bombos ne zamandir.. bazen vakitsizlikten, bazen usengeclikten ama en cok da biriktirmemekten..

midem bulaniyor, basim agriyor, anliyorum ki zorla guzellik olmuyor.. yazmak istiyorum ama yazamiyorum, huzursuz oldum, kaciyorum..

170310

*ça fait longtemps que...: uzun zaman oldu ki...

aranın ardından

2009-12-13T22:26:00.003+02:00

uzuuun uzun zaman oldu, bilgisayarın karşısına geçip içimden geldiği gibi birşeyler yazmayalı.. köprülerin altından çok çok sular aktı.. çok birikti-unutacak kadar çok.. hafızam nankör, siliyor pek çok şeyi.. ama yaşadığım herşeyin tortusu kalıyor bana; beni ben yapıyor onlar, büyütüyor, şekillendiriyor..

bu blog benim özgür alanımdı, hem herkese açıktı hem mahremim.. kimse beni iyi ya da kötü eleştirsin, hislerime yorum yapsın diye değil, içimi bilsinler diye yazdıklarımla var oldu. ben onu ihmal ettim, evet.. ama aslında ihmal ettiğim kendimdi bu ara. şimdi, bugün, yeniden, uzun zaman sonra bu satırlar döküldü içimden parmak uçlarıma..

eleştirilmek için değil bildirmek amacıyla..
131209

kurbağa prens'in çalımı

2009-03-04T16:32:00.005+02:00

ve gooool! artık yeni bi blogum daha oldu! nur topu gibi.. ama başka şeyler söylemek için. tabi yine ortaya. yine ben seviyorum diye. dekorasyonla ilgili herşey. ama benim seçtiğim, benim canımın istediği. belki de bu çalıma cım vardı. *zeitgeist hesabı. *zamanın ruhu. yani benim şu anımın ruhu..

dekorasyonmekorasyon.blogspot.com

'nerden çıktı şimdi bu?'nun cevabı ve başlığın anlamı yeni blogun ilk postasında..

ta ta ta taaaa :)

04032009

kim bunlar :D

2009-02-25T03:20:00.002+02:00

ne gerek var?

2009-02-18T05:07:00.004+02:00

neden yapıyorsun bunu? durup dururken, durup durup! neden? taptım sana. sen haketmedin, kabul ettin ama ben öyle istedim. dibine kadar yaşadım.aşık oldum. gözyaşlarımda boğuldum. yandım. artık daha güçlüyüm. geçirdiğimiz bir gecenin ardından yastıklara gömülüp yorganımı ısırarak ve "ben seni ömürlük sevdim" dinleyerek attım seni içimden, gözyaşlarımda. kazındım. çok canım yandı. çünkü sen hep kaçtın. ama kaçtıkça aslında kaçamayan taraf olduğunu görüyorum geçen 4,5 senenin sonunda. eskisinden daha güçlüyüm senin karşında. ama yine de ayda yılda bir de olsa beni her aradığında içimin kıpraşması hiç normal değil. hele sen benimle ilişki yaşamaktan korkmuşken ve şu an hayatında birisi varken. hele de ben başka birini seviyorken. ne gerek var? beni aradın. bu akşam. sesinde görüşmek isteyen ama hala kendine ve bana 'mertçe' itiraf etmediğin "cool" tavır vardı. belki de ben öyle zannetmek istedim. yine de bu akşam izlediğim dizide Zeki Müren'in aşağıdaki dizeleri mırıldanması tesadüf müydü bu hayatta? merak ettim...

Sevgimizin aşkımızın üstünden
Sene geçti, mevsim geçti, ay geçti
Hülyamızın rüyamızın üstünden
Yağmur geçti, dolu geçti, kar geçti

Ne birleştik ne ayrıldık biz senle
Kış geçti, bahar geçti, yaz geçti
Bu aşkın bu sevdanın yüzünden
Hayat geçti, ömür geçti, yaş geçti
180209

Bir Yudum Sezen

2009-02-02T01:25:00.007+02:00

düşünüyorum da ebeveyn olmak mı zor yoksa çocuk olmak mı? henüz ebeveyn olmadığımdan %100 sağlıklı bir cevabım yok elbette. ama "empati" denen şeyi fazlaca geliştirmemden mütevellit ebeveyni zor durumda bırakan şeyler yaptığımda içimin içimi yemesine engel olamıyorum!
insanoğlu bazen 2 kere 2 bazense sonsuz bilinmeyenli bir denklem. ama şu sıralar aklımı kurcalayan ikilem şu: ebeveyn verdikçe çocuk daha fazlasını mı ister? yoksa çocuk dediğin (daha doğrusu insan dediğin) zaten hep almaya odaklandığından vermenin fazlası olmaz mı? en modern ebeveynlerin bile bir sınırı varsa ve çocukları da bu sınırları bile zorluyorsa.. diğer taraftan sınırsız ebeveynlerin çocukları dikkat çekmek ve aslında sınırlanmak için korkunç durumlara düşüyorsa..
sevdiğim erkek ve annem ve sı(nı)rları düşünüyorum birkaç gündür ve kafamda bu sorular dolanıyor derken bu akşam televizyonda 'bir yudum insan'a rastladım. Uzay Heparı'ydı anlatılan ve tabii Sezen Aksu'ya da mikrofon uzatılıyordu. insanüstü olduğuna inandığım, kimlerinin 'minik serçe' kimilerininse 'kraliçe' demeyi uygun gördüğü bu şahane kadın süper bir örnekle yine bana dersimi verdi, şu sözleriyle: "oğlum Mithat Can da Uzay da motorsiklete çok düşkündü ve ben ikisinin de önüne atlıyordum motorsiklet kullanmamaları için. ikisine de aynı şeyi söyledim: 'eğer bu geçici bir hevesse senin için beni üzecek birşey yapmaya değmez. ama eğer bu vazgeçilmez bir tutkuysa senin için ve senin bu tutkunun sonucu bana büyük bir acı yaşamak düşüyorsa o zaman bu senin hayatın. gerekiyorsa ben de acımı yaşarım' ".
tutku.
işte bütün mesele bu!
020209

bilan* de 2008

2009-01-09T01:02:00.004+02:00

her gecenin gündüzü de varmış
hayat acılarıyla hayatmış
önemli olan tadını çıkartmakmış
herşeyin hayırlısıymış
herşeyden önce sağlıkmış
dua ettim

bir yokmuş bir de varmış
sevgisiz yaşanmazmış
sarılıp uyumak çok başkaymış
karşılıklı "önce sen" demek lazımmış
idrak ettim

takıntılarım yokmuş
huysuzluklarım çokmuş
alıngan da olurmuş
soğukkanlı da
küsüp sonra da unuturmuşum
fark ettim

müzik ruhun gıdasıymış
bazı şarkılar unutulmazmış
şebnem ferah sezen aksu kadar iyi söz yazarmış
emre aydın bi başka yalınsa çok tatlıymış
latin şarkılar kalbimi hızlandırırmış
dans ettim

çukulata çok tatlıymış
nutella 10 numaraymış
uzun süre aç kalınmazmış
diyete birebir uyulmalıymış
motivasyon olmazsa olmazmış
halt ettim

küçük insanlar her yerde varmış
anlaşılmamak da olasıymış
işleyen demir ışıldarmış
insanın yapacağı işi çok sevmesi şartmış
burası Türkiye, her an kriz çıkarmış
sabrettim

arkadaşlık emek harcamakmış
herkesten dost olmazmış
dost sahibi olmak ayrıcalıkmış
ne güzel dostlarım varmış
şükrettim

heyecanım azalmış
duygularım daralmış
silkinme zamanıymış
2008 geride kalmış
Öykü ne zamanadır yazmamış
dank ettim

*bilan: (fr.)bilanço
090109

işimin herşeyiiiiiii

2008-10-14T14:07:00.007+02:00

ağustosta 'bi ajansta iş bulamadım halen' demişim
bi de huzursuz olduğumu belirtmişim
oysa geçen iki ayda ben bi arpa boyu yol katedememişim

boşuna dememişler su yolunu bulur diye. ben de bekliyorum işte. gittiğim her görüşmede işi istercesine konuşuyorum. ama gitmeden önce ve görüşme sonrasında "acaba" diyorum "bu mu ki istediğim?" yani tam içime sinmiyor. aslında en derinde nedenini biliyorum. ben IKEA'da çalışmak istiyorum. başvurdum da. "bizim bi tanıdık var galiba IKEA'da" diyen herkese CV'mi de yolluyorum. fakat ı-ıh. ne arayan vaaaar ne soran. gittiğim her iş görüşmesinde içimden dua ediyorum "eğer IKEA olacaksa bu iş olmasın" diye. ama diğer yandan IKEA'nın çalışma sistemini, şartlarını da bilmiyorum. tek bildiğim orda çalışmayı çok istediğim. çünkü o benim "lovemark"ım. ama bi türü olmuyor. gidip derdimi, içimdeki enerjiyi onlarla paylaşamıyorum. gittikçe birikiyor. olmadıkça daha da istiyorum. CV'mi yollayacak son bir kişi daha tanıyorum. onu da denedikten sonra yine olmazsa tek çarem kalıyor: IKEA'nın otoparkında elimde bi bidon benzinle "beni işe almazsanız kendimi yakarım" diye eylem yapacağım!

yarabbim sen büyüksün yarabbim sen büyüksün
durdur geçen zamanı kulların gülsün
141008

Mamma Mia

2008-08-10T14:50:00.003+02:00

ba-yıl-dım
tam bir kız filmi
ya da anne-kız filmi diyelim
ben de annemle gittim
şarkılar süper
görüntüler süper
pierce brosnan yıkılıyo
insan "Allah'ım ille george clooney gibi birine gerek yok, pierce da cici babam olabilir" demeden edemiyor :)

film çıkışında zihnimde şahane görüntüler ve ağzıma iki şarkı takılıyor. ABBA klasikleri 'dancing queen':
"You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen"

ve 'the winner takes it all' :
"The winner takes it all
The loser has to fall
Its simple and its plain
Why should I complain."

canım o küçük adada, tepedeki küçük kiliseye çıkan yolda sevgilimle el ele yürümek istiyor!
içi rengarenk beyaz binalar, zeytin yağı, lacivert deniz, kırmızı şarap, sıcak hava, ılık esen rüzgar.. huzur. ya da c'est la vie.
tatilim geldi!
10082008

yesten de yeni

2008-08-08T16:43:00.003+02:00

olmadı
iş yerindeki tüm eşyalarımı eve getirdim
işe de gitmiyorum
ama hala patrona söylemedim
zat-ı alleri bodrum'dalar
istanbu'da yakalayamadım
telefonda söyleyeyim dedim
ulaşamadım
nasıl yapacağımı şaşırdım
yoğun değilim
hala bir ajansta iş bulamadım
huzursuzum
ama -şu an için- mutluyum
taşındım
çoktan
ve fakat yatak odam yok halen
daha uzun yazmak istiyorum
ama akşamki konsere yetişmem gerekiyor
çıkıyorum...
080808

Jap-on/Öykü-off

2008-07-29T18:09:00.009+02:00

sıcak, çok sıcak. değme hamamdan daha nemli. eski yüzlü. rüküş, hem de çok. üstelik idrak kıtlığı yaşayan onbinlerle dolu bi kent, Osaka.

"dünya gözüyle" dedik ve THY'nin bi kampanya mailini okuyup 15 dakika içinde karar verdik annemle, Osaka'ya gitmeye. karısı Japon olan ve oraları iyi bilen (daha doğrusu iyi bildiğini iddia eden) bir kaç kişiyle görüşüp 12 saatin sonunda vardık çekik gözlü milletin ada topraklarına. o da ne? herşey Japonca! heyooo sesimi duyan var mı? burda kimse İngilizce konuşmaz mı?

yok, 7 gün içinde İngilizce bilen Japon sayısı bir elin parmaklarını yarım geçti sayın seyirciler! : 1- havaalanında danışmadaki kız, 2- bizim otelde kimse konuşmadığından bilgi almak için gittiğimiz yolun karşısındaki otelde görev alan kız, 2,5- günlük tur ayarlayan şirkette çat pat konuşabilen kız, 3- bir alışveriş merkezindeki Starbucks'ta çalışan kız, 4- Kyoto'daki taksi şöförü (20 yıl önce İstanbul'a gelmiş), 5- tren bileti sırasında önümüzde olan ve sıra bize geldiğinde biletçiyle anlaşamadığımızı duyup bize yardımcı olan kız!

kısacası inim inim inledik. kaldığımız otelde günlük turlara rezervasyon yapamadık (burayı iyi bildiğini iddia eden abiler çok eminlerdi her otelden rezervasyon yapılacağına). yolun karşısındaki heybetli otelden sadece kendi müşterilerine bu hizmeti verdiklerini ancak istersek tur şirketine giderek rezervasyon yapabileceğimizi öğrendik. ve fakat tur şirketinden de bu işlemin yalnızca Caponlar için yapıldığını öğrendik! böyle bir anlayış olamaz. bu adamlar sadece kendi vatandaşlarını düşünüyorlar. turist olarak değeriniz sıfır (Tokyo'yu bilemem). Caponsanız bi sorun yok zira her şey Japonca her şey Japonlara. ama bu kadarı da pes dedirtiyor adama. hayır bir de Fransızlar'a milliyetçi derler İngilizce konuşmadıkları için! yahu en azından Latin harfleri kullanıyorlar iyi kötü İngilizce biliyorsan yolunu da buluyorsun. ama burda öyle bir ihtimalin dahi yok!

canım hiç mi iyi bir tarafı yok? var tabi. turlara katılamayacağımızı öğrenince o turların götürdüğü yerleri kendimiz gezmeye karar verdik. çok da iyi ettik, yarı fiyatına geldi, kalan parayla da alışveriş yaptık :) Kyoto'yu çok sevdim. hem tarih var, hem otantik, hem de modern yüzü var. Nara, çok enteresan. dünyanın en büyük Buddha heykeli burada, gittiğimiz en güzel restoran da Nara'daydı. bir de sokaklarında kedi niyetine geyik sevme şansı buluyor insan. çok eğlenceli. Osaka ise ı-ıh cık. görmesek de olurdu. Osaka Castle dışında bi halt yoktu.

güneşin erken doğduğu-erken battığı, çekik gözlü insanların saygıdan eğile eğile bir hal olduğu, çok renkli, çok rüküş, çok nemli Japonya'yı gördük diye boymuz uzamadı ama atalarımızın boşuna demediğini bir kez daha anladım "bülbülü altın kafese koymuşlar ille de vatanım demiş"!
29072007

mezun*

2008-07-10T00:29:00.005+02:00

dile kolay
tam dört ay
susmak
yazmadan geçirmek zamanı
alışmaya çalışarak yeniliklere (yeni bir eve, yeni birine, yeni bir işe)
"şunu yazsam" deyip geçiştirmek, yemek pişirmek, kilo vermek istemek, tartıdan kaçmak, temizlik yapmak, ağlamak, sex and the city izlemek, korkmak, imrenmek, tek başına ayakta durmaya çalışmak, ihmal etmek, tercih etmek, seçmek, mezun olmak ya da olmamak..

çözemediğimi farketmekle geçiyor günlerim. bir yandan uzun zamandır yazmadığımdan; en kısa maile ya da bir arkadaşın selamına bile bloga yazar gibi cevaplar veriyorum, diğer yandan internete girip saatler geçirdiğim oluyor ama yine de bloga dokunmuyorum..

belki de 'yeni'ye adapte olmak için bir süre 'eskiye ait'lerden uzak kalmak istedim. şimdiyse hani öldürmeyen acı kuvvetlendirirmiş ya, o hesap, yazacak kadar alıştım yeniye ve güçlüyüm artık, eskisinden de..

şimdi koca koca soru işaretleri tırmalarken kapımı, ben sığındığım bu yerde onları görmezden geliyorum. hem ölesiye tembel bir hayat geçirmek istiyorum hem de hiçbir işe yaramamaktan şikayet ediyorum. kah ikea'da çalışmak-dekorasyonla ilgili birşeyler yapmak istiyorum kah pasta kursuna gitmek istiyorum kah kendime ait bir yer açıp orada çukulatalı-pudra şekerli bir hayat sürdürmek istiyorum kah sevdiğim erkekle dünyayı gezmek istiyorum. "enjoy life. you only get one!" ise bir seçim yapmak karşılığında da bir diğerini feda etmek hiç adil değil!

her yeni mezun kadar aklı karışık olan ben, bu hayal bulutlarımı başımın üstünden eksik etmeden (hadi haksızlık etmeyim ve reklam ajansına sıkıcı demeyim; bilhassa "kurumsal" iş yerlerine nazaran(!) daha eğlenceli bir yer olan) bi reklam ajansında iş mi bakayım? yoksa bu hiç bir işe yaramadığımı hissettiren restoranda yaz aylarını geçirip, 'evren'in bana iyi enerjiler yollayıp hayallerimi (en azından ilk aşamada bir kısımını) gerçekleştireceğine mi inanayım? ne kadar ekmek o kadar köfteyse hayat, ben daha ne kadar beklerim? çok mu?

bu sorulara bir yanıt verebilen yok mu?
10072008

not: iyi ki doğdun babişkom!
*mezun: aklı karışık kimse

yesyeni

2008-03-16T22:25:00.003+02:00

oldu
çalışıyorum
yoğunum
ama mutluyum (çoook şükür)
Casita'dayım
tesadüflere daha da çok inanıyorum
taşınıyorum
yeni yeni yeni
daha uzun yazmak istiyorum
ama şimdi vakit kısa
biriktiriyorum...
16032008

*serendipity :)

2008-02-28T14:16:00.005+02:00

su gibi geçiyor hayat. her gün yeni süprizleri, umutları, hayalleri karşıma çıkararak..
"hayat, sen birşeyler planlarken o planların dışında olupbitendir" gibi bişey okudum geçenlerde. ayyynen öyle! tesadüf diye birşey var. doğru zaman diye birşey var. 'birşeyi çok istersen olur' diye birşey var. 'birşeye başlamadan, önce hayalini kurmak gerekiyor' diye birşey var.. var oğlu var.. ama en önemlisi inanmak. iyi niyetli olmak. ve başarabileceğine inanmak!

annemin çok konuşması işe yarayabilirmiş. hatta ses tonunun fazlaca yüksek olması daha da işe yarayabilirmiş! bir gün bodrum dönüşü uçakta, annem, benden ve hayallerimden 'yüksek sesle' bahsederken yanında ünlü bir lokantanın sahibi oturuyor olabilirmiş ve benim hayallerimden etkilenip benimle tanışmak isteyebilirmiş!

okulunun bitmesine 3-5 ay kalan ama henüz ne yapacağını bilmeyen, yine de panik bir halde olmayan ve hayatı akışına bırakan, yemek yapma hayalleri kuraken şu an staj yaptığı yerde de mutlu olan ve hatta okul bitince 'sanırım burda kalabilirim' diyen ben; bu süpriz tanışmayla heyecanlandım! çünkü yemekle ilgili bir eğitimi henüz almadım. ve işi "mutfağında" öğrenmek, çıraklıkla başlamak hep hayalini kurduğum şeydi. ben hep çok istedim okumak zorunda olmasam, bir ustayla (reklamcılıkta ya da yemekte) işe başlasam ve herşeyi gerçek hayatın içinde görsem. sınavlarım kağıda yazılı olmasa da insiyatif kullansam.. ezberle değil emekle öğrensem..

henüz hiçbir şey belli değil. hala euro bi sürü sessiz harf'te stajerim. ama mutluyum. en çok da umutluyum. bahar yaklaşıyor. grilikler uzaklaşıyor. kendimi buluyorum. ve her gün şükrediyorum..
28022008
*serendipity: (i.) beklenmedik şeyler bulma şansı

söz müzik teoman

2008-02-20T01:39:00.004+02:00

kim olacak bundan sonra
uyandığımda soğuk yatağımda?

kim dinleyecek kalbimi
bakacak hep yüzüme
güzelmişim gibi sanki?

kim tutacak son anda
bedenimi havada
düşen uçurumlarda?

ben tutarken nefesimi
ağzından aldığım
ağzımda sakladığım
uçup gitmesin diye

biz büyür dünya değişirken
birbirimizi düşünüp başkalarıyla sevişirken…

kim sevişecek kalbiyle
inandırıp sevgiye
uyutup nefesiyle?

kim ısıtacak teniyle
sanki sıcak evim olup
kış vakti okul dönüşünde?

Not: Candan Erçetin'i sevmeyen ölsün!
20022008

karman çorman

2008-02-13T10:47:00.002+02:00

yine çok oldu yazmayalı. özledim mi? yazacak bişey mi bulamadım ya da zaman? yazasım mı gelmedi? yazmak için acı mı çekmem lazım? o halde bu yazıyı yazıyorsam acım mı var?

kafam karışık yine. yazım bile soru(n)larla başlıyor! tüm bunları hissediyorum ama cevaplarını bilmiyorum, henüz. yine içim bulandı. sakinlik gelmiyor bana. tek düze, basit bir hayat için çabalıyorum. oldu mu da sıkılıyorum. yine öyle oldu. memur gibiyim. sabah işe geliyorum 6 buçuk 7 gibi çıkıp eve dönüyorum. tabi ki arada beyoğlu'nda geziyorum. ama gözlerimi süzmek de istiyorum, kalbim çarpsın, heyecanlanayım da istiyorum! ama olmuyor. kendimi baskı altında hissediyorum. bunları düşününce bile nankör hissediyorum. ilişkiye tekrar başladım, evet. süper giderken herşey birden "yok" diyorum. ı ıh! ben böyle istemiyorum. evlenmek istiyorum, bir gün. ama bıkmaktan korkuyorum. ama boşanmak da istemiyorum. nerde kaldı basit yaşam? bana gelmiyor. çözemiyorum. bu işte bir yanlış var. ama ben bulamıyorum. ya da içimde buldum ama söylemeye korkuyorum.

sanırım korktuğum şeyleri başkasından duymam gerekiyor. sanırım benim acilen yardım almam lazım geliyor!!
13022007

euro bi suru sessiz harf

2008-01-14T16:27:00.000+02:00

iyiyim! her siyahin bir beyazi, gecelerin gunduzu de varmis! 10 gundur cok iyi hissediyorum. hic gelmez dedigim gunler geldi! artik bir akvaryumda degil istanbul'un kalbindeyim. maslak'la ilgili ozledigim 3 sey var: eski direktorum Canan, Bige'yle ogle yemekleri bir de sekreterlikteki Irem.

her gun sukrederek uyaniyorum. ustelik eskiden evden ciktigim saatten daha gec! 9da vapura biniyorum, krem peynirli simit ve portakal suyundan olusan kahvaltimla.. kalabalik yok, itis kakis yok, trfik-tampon-kirmizi isik-egzoz yok! iniyorum vapurdan tunelle 3 dakikada yukari cikiyorum. 5 dakikalik yuruyusun ardindan evden ciktigim saatten tam 1 saat sonra odakule'den iceri giriyorum.

bir onceki ajansta oldugu gibi burada da mesafeliyim. bir is verdiklerinde aksatmadan yapmaya calisiyorum. fazla konusmuyorum. ama iyiyim. oglen oldugunda, hele hava da gunesliyse, beyoglu'nda yuruyorum. bugun 7. gunum. oglen yemeklerini cogunlukla beraber yiyoruz. insan muamelesi gormek, maddi-manevi degerlerin altinda ezilmeyen kisilerle calismak da guzel. burada yasadigimi hissediyorum. oysa daha once hayat akip gidiyordu, bense trafik-plaza-trafik ucgeni icinde gunlerimi ziyan ediyordum (tabii ki cok sey ogrendim grey'de ama yine de hayattan uzak, yorgun ve mutsuzdum!).

aksam 6 bucukta cikiyorum. geldigim gibi donuyorum. sakin, huzurlu, trafiksiz bir rota. hatta maslak'tayken 5 dakika erken cikabilsem da trafige kalmasam diye dusunup kendimi bir an once eve atmayi planlarken burda is cikisi direkt eve gittigim gun sayisi 2. ama yine de her kosulda, saat kac olursa olsun, evime 1 saatte gidecegimi bilmek bile muthis bir his! hani herkesin is kriterleri vardir ya. benim icin 1. sirada trafiksizlik var!

burda olmanin hic mi kotu tarafi yok! olmaz mi? hani annelerin dedigi cikar ya aynen oyle oldu! buraya kabul edildigimi haber verdigim an annem once 'aferin' dedi sonra da ekledi 'beyoglu'ndaki dukkanlar bayram edecek desene!'. burada olup da para harcamamanin imkani yok! hergun sahane seyler gorup yemeyip icmeyip aliyorum. bu yuzden kendime cok kiziyorum. ama daha yeniyim. 'elbet bu da gecer' diye umuyorum. yoksa annem beni eve almayacagindan huzur muzur kalmayacak hatta yatacak yerim olmayacak!
14012007

yeni

2008-01-03T01:53:00.000+02:00

bittim mi? kurudum mu? bu kadar mi? ya heyecan? mutluluk? yasayacagim tek his aci mi olacak bundan sonra? ve tek tepkim aglamak?

yeni yil. yepyeni. kirlenmemis. acimamis. acitmamis bir yil. 2008. hic merakim, heyecanim yok. mevsimlerden kis. gri hava, soguk, gelmiyor bana. sevmiyorum. hic rahat hissetmiyorum. huzur muzur da vermiyor. ama kis disardaki mevsim degil. icim kis benim.

yarin yeni bir staj gorusmesine gidiyorum. hatta tam 8 saat sonra orda olacagim. oysa oturmus internette fotograf bakiyorum. yuzumde sabahtan kalma bir makyaj. dislerimi de fircalamadim henuz. hatta ne giyecegime bile karar vermedim. kacta kalkacagim? yarin gorusmede neler diyecegim? hicbirini dusunmedim. ben ani yasiyorum diye bosuna demedim.

lolim geldi sonunda, gecen cuma. sanki hic gitmedi gibi. gittigindeyse sanki hic donmeyecekmis gibiydi. cok sevindim gelmesine. ama sanki hissettiremedim yeterince. sevinclerim bana yapmacik gelir oldu. bu yuzden basta oyle dedim, sadece mutsuzluklara mi olacak tepkim?

yilbasi da hic heyecanlandirmadi beni. suslendim biraz. ama cok vaktimi almadi. elbisemse laf olsun diye aldiklarimdandi. yemekte karsimda tanimadigim yasli bi amca vardi. butun gece bakti da bakti. benim halim 1940lardan kalmaydi. 'herhalde' dedim 'adamcagiz eski yillara uzandi'. nedensonra anlasildi, amcanin niyeti baskaydi. masadan kalkmadan bana bir kart uzatti. oglumun karti deyiverdi. sok oldum! gulsem mi aglasam mi bilemedim. nazikce karti alip, yanaklarim kirmizi, tabagimin altina itistirdim. gozum telefonda, aklim bambaska yerlerde, annem arka masada teyzem ve enistemle, babam halamlarda, yanimda kuzenim, kalabalik, muzikli bir ortamda, tanimadigim insanlarla ayni masada yemek yedim. iste ben yeni yila boyle girdim...

yalniz. pervasiz. heyecansiz.
03012008

ah bu şarkıların gözü kör olsun...

2008-01-02T23:48:00.000+02:00

* Gözlerinin içine başka hayâl girmesin
Bana ait çizgiler dikkat et silinmesin
İstersen yum gözlerini, tıpkı düşünür gibi
Benden evvel başkası bakıp seni görmesin
Benden evvel başkası bakıp seni sevmesin
Kıskanırım seni ben kendi gözümden bile
Nasıl veririm seni birgün yabancı ele
Sana gelen yollarda dâimâ beni bekle
Benden evvel başkası bakıp seni görmesin
Benden evvel başkası bakıp seni sevmesin

* Kimseye etmem şikâyet, ağlarım ben hâlime
Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbâlime
Perde-i zulmet çekilmiş, korkarım ikbâlime
Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbâlime

* Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar
Yeryüzünde sizin kadar yalnızım
Bir haykırsam belki duyulur sesim
Ben yalnızım, ben yalnızım, yalnızım
Kaderim bu, böyle yazılmış yazım
Hiç kimsenin aşkında yoktur gözüm
Bir yalnızlık şarkısı söyler sazım
Ben yalnızım, ben yalnızım, yalnızım
Tatmadığım zvek kalmadı dünyada
Hangi kalbe girdimse kaldı izim
Taşa geçer, kendime geçmez sözüm
Ben yalnızım, ben yalnızım, yalnızım

* Avuçlarımda hâlâ sıcaklığın var, inan
"Unuttum" dese dilim, yalan, billâhi yalan
Hasretindir içimde hep alev alev yanan
"Unuttum" dese dilim, yalan, billâhi yalan

* Bir ihtimâl daha var, o da ölmek mi dersin?
Söyle canım, ne dersin?
Vuslatın başka âlem, sen bir ömre bedelsin
Sükût etme nazlı yâr, beni mecnun edersin
Vuslatın başka âlem, sen bir ömre bedelsin

* Bir demet yâsemen aşkımın tek hâtırası
Bitmiyor ayrılık, dinmiyor gönlümün hicrân yarası
Ağlasam, inlesem silinmez bahtın karası
Bitmiyor ayrılık, dinmiyor gönlümün hicrân yarası

eski-yeni

2007-12-31T02:43:00.001+02:00

Alışmaya çalışmak diye birşey yok
Alışmak zorundayım
Üzülmemek diye birşey yok
Üzülmem gerek

Severek unutmak olur iş mi
Bilerek uçuruma önden atlanır mı ki
Kaybettiğinin yerine ne koysan dolmaz
Boş bırakacağım yerini hep bomboş

sanirim sarki sozu yazmak gibi bi yetenegim olsaydi tam da bunlari
yazardim su an..

dun tam bir yil olmus bu gunluk dogali (iyi ki dogmus!). ve gecen bir
yilda buraya yansiyan-yansimayan cok cok seyler yasamisim. hep
derim yeni yil da ne? yasam olsa olsa "an"lardan ibaret. ve ben gecen
hicbir animi geride birakmadan devam ediyorum.. su an cok aciyor canim.
kalbimde sizi ve bogazimda dugumler. ama hayat secimlerin sonucu.
ben de kendi secimlerimi yasiyorum. sanirim bu sefer uzulmeyi seciyorum..
ozluyorum, hem de cok. nasil oldugunu cok merak ediyorum ama soracak
cearetim yok. promil promil alkol almiyorum, sormaya hakkim yok.
agliyorum, cagrem yok..

2007 hic guzel baslamadigi gibi hic guzel de gecmedi benim icin.
hayatimin en buyuk korkusunu yasadim, 'can'siz kalmanin ihtimalinin bile
ne denli can yaktigini hissettim tum benligimle. cok korktum! hayatin
bir gun bitecegeini ve zor olanin aslinda 'geride kalan olmak' oldugunu
ve dunyada olumden baskasinin yalan oldugunu yasatti bana 2007.
sanirim hayatimda en cok agladigim yildi. ben sevmedim bu yili hic. tabi ki
cok cok mutlu oldugum anlar da oldu. ama gozyasi hep agir basti bu yil.
nankorluk etmek istemem ama bitmesini istiyorum hem de cok. kaygilarimi
rafa kaldirdim. anlari yasiyorum. agliyorum, cok, ama gulmeye de calisiyorum,
guclu durmaya, guclu olmaya calisiyorum. unutmam imkansiz (unutmak
istemiyorum da) ama hatirlamamaya calisiyorum. kalabaliklar icinde
yapayalniz hissediyorum. saclarim hala kisa..

silbastan baslamak gerek bazen
hayati sifirlamak..

hosgeldin 2008..
31122007

2007-12-19T01:51:00.000+02:00

İnsan acılarla kıvransa da
Ve o aşkta bir daha doğsa da
Dünyasını yeniden kursa da
Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar..

my heart belongs to Daddy!

2007-12-13T15:30:00.000+02:00

While tearing off a game of golf
I may make a play for the caddy
But when I do, I don't follow through
Cause my heart belongs to Daddy

If I invite a boy some night
To dine on my fine food and haddie
I just adore, his asking for more
But my heart belongs to Daddy

Yes, my heart belongs to Daddy
So I simply couldn't be bad
Yes, my heart belongs to Daddy
Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, DAAAAD

So I want to warn you laddie
Though I know that you're perfectly swell
That my heart belongs to Daddy
Cause my Daddy, he treats it so well

While tearing off a game of golf
I may make a play for the caddy
But when I do, I don't follow through
Cause my heart belongs to Daddy

If I invite a boy some night
To cook up some hot enchilada
Though Spanish rice is all very nice
My heart belongs to Daddy

Yes, my heart belongs to Daddy
So I simply couldn't be bad
Yes, my heart belongs to Daddy
Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, DAAAAD

So I want to warn you laddie
Though I know that you're perfectly swell
That my heart belongs to Daddy
Cause my Daddy, he treats it so well

iste burada :)

bu yazinin murekkebi gozyasi

2007-12-11T00:00:00.000+02:00

bu ev, bu oda, bu sokak, istanbul, bedenim hatta kalbim o kadar dar geliyor ki! karar vermek kolay, sozunu tutmak zor. alismak kolay, bitirmek zor. kabuk degistiriyorum. dile kolay 2 bucuk yili geride birakmaya calisiyorum.. bedenimden siyrilip yeni bir ben oluyorum, boy atiyorum, buyuyorum. taslar oynuyor. aciyorum. kendim sectim. 'sonuc degismiyorsa uzatmanin faydasi kime' diyorum. susuyorum.

bir kac ay onceydi.. "sacimi kestirmeye karar verdim" dedim ama laf arasinda cunku sevmiyordu, biliyordum. aniden durdu, bi nefes aldi, bozuk bi ses tonuyla "son zamanlarda aldigim en b*ktan haberdi" dedi. cok guldum. ve vazgectim. cok guldugum kadar cok uzuldugum, cok bekledigim anlar yasadim. hepsini birbirine katip uzaktan baktim. gordum ki gitgide grilesiyor, gordum ki artik cukulata kokmuyor, tadi acilasiyor, canimi acitmaya basliyor. sonra uzaklasmaya baslayinca kendimden korktum. zarar vermekten.. hos zarar vermeden ayrilmak diye birsey yok. ama en zoru severken gitmek. saygini yitirmemeyi basarabilmek. daha cok acitiyor, ayakta durmak daha da zorlasiyor. ama oldurmeyen aci kuvvetlendiriyor iste. o zaman buyunuyor. pisman olmamak, tek istegim bu..

dun saclarimi kestirdim sonra da 'depresyonda filan degilim, ne zamandir istiyordum, oh iyi yaptim' dedim. kim bilir belki de istedigim aynada onun oyku'sunu gormemekti, yeni bir oyku gormekti.. ve biliyorum bu aynadaki oyku'ye alismam hic o kadar da kolay olmayacak. ama yine zaman herseye ilac olacak. ve yavas yavas da olsa saclarim yine uzayacak...
11122007

2007-12-02T02:05:00.000+02:00

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bear my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.

şarkılar mahzun oldu, onlar bile ağladılar

2007-11-28T22:51:00.000+02:00

halet-i ruhiyemi açıklamam çok zor. ama iyi ki şarkılar var. bu sefer ben susuyorum Candan Erçetin söylüyor anlayan anlıyor...

~ önce savruldum yok oldum
sonra dinlendim duruldum
ve her giden parçam yerine
yenisini doğurdum

daha güçlü, daha sakin
daha mutlu, daha suskun
daha olgun, daha kırgın
daha yalnız, daha yorgun

~ korkarım gideceksiniz sonra siz
biraz ferah ruhunuz, biraz üzgün
uykunun o ipek sığınağında gelecek nefesiniz
özleyeceğim sizi, hem de çok
benden bir ses bekleyecek, aramayacaksınız
hem özleyeceğiz, hem uzakta dinleneceğiz
ve işte böyle biz artık biz olmayacağız
korkarım tanışacağız, sevişeceğiz, ayrılacağız sizinle...

~ beni özlüyormuşsun öyle diyorlar
kıs kıs gülüyormuş tuzak kuranlar
sense besleyerek yalnızlığını
kabul ediyormuşsun aldattığını

beni soracak olursan hayli kırgınım
kırgınlık bir yana bir de şaşkınım
tek tek anlayarak hatalarımı
sevmeye çalışıyorum yalnızlığımı

işte ben böyle bir hal içindeyim
aslında derin keder içindeyim
bazen bilmeyerek ne yaptığımı
iyi kötü güzel çirkin her biçimdeyim
bazen isyan edip yalnızlığıma
sana karşı ince bir sitem içindeyim

~ yalnızlığa elbet alışır bedenim
yalnızlıkla belki de başa çıkabilirim
çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
sensizlik benim canımı acıtan

~ ben ne çok hata yapmışım meğer
gözüm kapalı bakmışım meğer
yıllar geçmiş ben saymışım meğer
dostum sanıp aldanmışım meğer

yıllarca sürer sanmışım meğer
boşa kalbimi açmışım meğer
vakit kaybıydı diyemem ama
sen hiç dostum olmamışsın meğer

olsun varsın pişman değilim
biraz üzüldüm hepsi bu

ağlamam artık gidenlere
ağlamam artık bitenlere
ağlamam artık üzenlere
ihanet edenlere

ben ne çok hata yapmışım meğer
seni yokken var saymışım meğer
yollar gitmiş ben kalmışım meğer
aşkım deyip hapsolmuşum meğer

bir ömür sürer sanmışım meğer
ben boşa kürek çekmişim meğer
vakit kaybıydı diyemem ama
senden çoktan vazgeçmişim meğer

~ Bitti buraya kadarmış dedim
Unuttum bile dedim
Avuttum kendimi sözde
Ama yine de akıyor gözyaşlarım
Islatıyor yastığımı
Seni özlediğim gecelerde

~ Ne olursa olsun
Sen benim tek hayalim
İçimde kor ateşsin
Kim olursa olsun
Yalnız seni bekledim
Unutmadım sevdiğim

Hayat yoluna koysun
Yıktığı her hayali
Kırılan her yüreğİ
Düşler bizim olsun
Yangınların izini aşklar siler sevdiğim

28112007

korkmaya gerek yok yasiyorum

2007-11-21T23:13:00.003+02:00

* günler günleri kovalıyor. gülüyorum, ağlıyorum, sıkılıyorum, dayanıyorum, kızıyorum, içime atıyorum, bağırıyorum, biriktirmemeye çalışıyorum, kalp kırıyorum, gönül alıyorum, trafikte saatler harcıyorum, tövbe ediyorum, korkuyorum, kendimi dinliyorum, karar veriyorum, ihmal ediyorum, unutuyorum, özlüyorum, sükrediyorum... herşeye rağmen hayat akıp gidiyor. bazen ben de ona katılıyorum. bazense yanımdan geçip gidişini izliyorum.

hala bilmiyorum. ne yapıyorum? ne yapmak istiyorum? mutlu olabilecek miyim? sorun çevrede olup biten mi yoksa sorun içimde mi? upuzun bir yolculuktayım. her gün bana daha yaklaşıyorum ama her gün yolun aslında ne kadar başında olduğumu görüyorum...

* sonunda yaptım! aralıktan itibaren işe haftada 2 buçuk gün gidebileceğimi ve diğer 2 buçuk günde de okula gitmem gerektiğini söyledim. hem gerçek hem de bahane! çok yoğun işler. okula gittiğim 1 tek günde bile gözleri varken 2 buçuk gün gitmemem onları sarsabilir. yani aslında onlarin ihtiyacı 5 gün gidebilecek bir çalışan! ee napalım? versinler parasini bulsunlar birini -hoş gelen biri sadece 2 gün dayanabildi! bense bedavadan 11 haftadır gidiyorum!- sonuçta yalvar yakar açtığım bir sayfayı kendi ellerimle kapatıyorum. artık sabah 7 buçukta çıkıp gece 9 buçukta eve dönüp yemek yerken uyuyakalmak istemediğime, asık suratlı, ezik, kıskanç insanlarla aynı yerde çalışmak istemediğime, günde minimum 3 buçuk saatimi yollarda işe gitmek ve eve dönmek için harcamak istemediğime eminim! ne istediğime emin değilim evet ama ne istemediğimi öğrendim! huzurluyum, gün sayıyorum. 5 kez daha yatıcaz kalkıcaz ve bitecek!

* ne hissedeceğimi, ne düşüneceğimi, ne söyleyeceğimi, ne yazacağımı bilmiyorum! ama bitti! babam kurtuldu o illetten. ama ben hala ağlıyorum. yani bitti derken, bittiğini düşünürken hala boğazım düğümleniyor, hala ilk öğrendiğim günkü hisleri yaşıyorum. ve ne tuhaf acıyı paylaşırken herkes, coşkuyla, kimse mutlu olmuyor, kimse heyecanlanmıyor, kimse paylaşmıyor sevinci.. hoş başına gelmeyen nerden anlasın değil mi? yine de ben kendimi çok çok yalnız hissediyorum. görüntüde çevremde bir sürü insan. ama içimde yapayalnız bir ben. biliyorum okuyanlar var ve biliyorum alınacaklar.. ben olsam ben de alınırdım sanırım. ama burası benim defterim. hislerimi yazmak için varolan defterim. kimseyi gücendirmek de değil niyetim.. ama kimse gücenmesin diye buraya da yazmazsam çatlarim! tuttum içimde yeterince. şimdiyse tutmuyorum düsüncelerimi de parmaklarımı da.

* bir şarkısı var Candan Erçetin 'in.. tam da o şarkıdaki gibi hissettim az önce. milli maç vardı. kazandık. ve ben maçın son düdüğünü duyduğumda ağlamaya başladım! "korkmaya gerek yok, yaşıyorum demektir."
21112007

2007-11-02T14:43:00.001+02:00

neyidüğü belirsiz!

2007-11-01T00:13:00.000+02:00

hani ben 1 yerdeyim 1 de gökteyim ya... 'öyleydim ya' desek daha doğru olur! zira şu aralar ben bir trafikteyim bir de maslak'ta! deli miyim neyim diyeceğim, olmayacak. pek normal olmadığım kesin. de.. ne ayak? ne demek bu kadar uzun süre yazmamak? sitem dolu taşları kafama yiyedurayım bu çark beni aldı benden! hıyar ben düzinelerce laf ettiğim stajda çalıştığım grubu değiştirip bi de üstüne "okulla beraber devam etmek ister misin?" teklifi alınca ('hangi akla hizmet?' çok doğru bi soru biliyorum) "evet" dedim evet!
hıyarim ya..
hayat kaçıyor ya..
okul bitiyor ya..
staj bulmak iş bulmak kabus ya..
deliler gibi çalışan bi annenin kızıyım ya..
böyle bi 'şans' bi daha karşıma çıkar mı çıkmaz mı bilmiyorum ya..
kıçıma motor takılmış gibi, düşünmeden, ruhsuzca gidip geldiğim staj maceramda bir 'çark'i tanıyorum. ve her geçen gün o çarka ne kadar ait olmadığmı, kendimi o fotoğraf karesinde ne kadar görmek istemediğimi yaşayarak öğreniyorum. hayal kuruyorum. paris'e gidiyorum, yemek kursuna, 3-4 ay. geliyorum arkadaşımla bi kafe açıyorum. hızımı alamıyorum, alaçatı'ya gidiyorum. belki bi şube açıyorum. ya da orda kendime küçük ama sakin, huzurlu, çukulatalı keklerle dolu, trafiksiz, bol oksijenli, pembe mor beyaz duvarlı, yeşillikler-çiçekler içinde, nutellalı krep kokan, yalnız ve bireysel olmayan mutlu bi hayat kuruyorum. çünkü ben arkadaşlarımla buluşmak/sinemaya gitmek/babamla buluşmak/uyumak(!)/yazı yazmak/kitap okumak.. gibi sevdiğim şeylerden uzak kalmak ve her gün bunları yapabileceğim ortalama 3 saatimi trafikte geçirmek suretiyle çöpe atmak istemiyorum!!!
nefes almak istiyorum! akvaryumda yaşayan balık gibi, camlari açılmayan bi plazada makinelerde üretilen havayı solumak istemiyorum! henüz bıçak kemiğe dayanmadı. ben burada kendimi sınıyorum. öldürmeyen acı kuvvetlendirir ya, o hesap. ama en önemlisi ben "ne yapmak istemediğimi" öğreniyorum.. saat 1e geliyor. yarın iş var. yorucu bir gün beni bekliyor. ben uykuya gidiyorum..
01112007

normal olsa beni bulmaz

2007-10-08T20:50:00.001+02:00

ya neden ben de normal insanlar gibi olamiyorum? neden tum aksilikler beni buluyor? nazar kutlesi olarak yasiyorum. yani tam 5 yildir loli'yle hayalini kurdugumuz Paris tatiline cikiyoruz. ama kaldigimiz otele vardigimizda korkunc bi adamla karsilasiyoruz. once 3 gecelik parayi pesin istiyor. veremeyecegimizi soyluyoruz. bir gun sonra ucuncu arkadasimizin gelecegini ve o gelince herkesin kendi parasini odeyecegini soyluyoruz. zar zor cikiyoruz odaya. ikinci gun sevgilim de geliyor otele gidiyoruz. seytan gorsun yuzunu adam bizi bekliyor. internetteki fiyattan fazlasini istiyor ve eger odemezsek anahtarimizi vermeyecegini soyluyor! neymis kahvalti parasi vermek zorundaymisiz. sadece 15 euro belki ama biz salak miyiz. yaptiklari muamele tiksinc! blof degil cikiyoruz otelden. gecenin bi yarisi bavullari ceke ceke dusuyoruz yola. baska bi otel buluyoruz. orda da sadece bir gecelik yer oldugunu ve bir gun sonra otelin dolu oldugunu, belki bi iptal olursa kalabilecegimizi soyluyorlar. eyvallah. geceyi kotarmanin verdigi sevkle merdane kalinligindaki (inceligindeki demek daha dogru olur) yastiklarimiza yatip uyuyoruz.
sabah umutla kalkiyoruz. her sabah bavul yapiyoruz! otele bavullari birakip eger bi rezervasyon iptali olursa bize haber vermelerini soyleyip yola cikiyoruz. gezecegiz ya. sadece 2 gunumuz var ya.. oglen ariyoruz. ih ih. yer yok! o andan sonra Paris'i degil otellerini geziyoruz. neymis o gece 'nuit blanche'mis (beyaz gece). yilda sadece 1 kez tum muzeler, metrolar gece 3e 4e kadar acikmis. butun oteller fullmus (megerIstanbul'da da ayni gece muzeler acikmis, haberim yok bizde de nuit blanche oldugundan!). otellere tek tek giriyoruz. yok yok. bos yer yok. oteller de otel olsa. kopek baglasan durmaz! bir otelden yine 'yer yok' cevabi aliyoruz. tam karsisinda "Mc Doner" (!) adli Turk bi donerci buluyoruz. abi sagolsun bi otel buluyor. bi gidiyoruz Hintli bi adam. otel demeye bin sahit bi yer. koridorlar ve merdivenler kirmizi hali kapli ve duvarlar da kirmizi! ve oyle dar ki bu kipkirmizi yollar benim bavulum bile gecmez! kendimizi disari atiyoruz. son sans Holiday Inn'e gidiyoruz. sacimiz basimiz dagilmis, altimizda esofmanlar. resepsiyondaki kadin bizi bastan ayaga suzup 'oda yok' diyor. 'nasil olur' diyoruz 'biz dun gece sorduk vardi'. bunun ustune lutfen bilgisayarina bakiyor ve bi gece oncenin bi bucuk kati fiyat cekiyor! e paramiz yok. son gecemiz. yatacak yerimiz yok! Loli agliyor. ben agliyorum sevgilimle kavga ediyoruz. cok gerginim evime isinlanmak istiyorum. olmuyor. ama sonunda Loli'nin gozyaslari karsiligini veriyor. odayi aliyoruz.
bitli bi otelde baslayan, bes yildir hayalini kurdugumuz Paris hikayemiz 5 yildizli bi otelde son buluyor. paranin gozu kor olsun diyoruz icimizden.
"bir bezden bebem vardi bohcamda hayallerim. kizligim yarim kaldi ben annemi isterim!"
08102007

bedave internetten beş dakikada yazılan yazı

2007-09-28T11:50:00.000+02:00

çok mutluyum (bunu böyle ulu orta söylmeyi sevmiyorum ama ne yapayım tutamıyorum kendimi. bi yandan da koruyorum nazar değer diye. batıl bir insanım ben, inanıyorum nazara)
neyse velhasıl uzun lafın kısası gidiyorum. dış hatlar garanti lounge'dayım- buraya aşık oldum sanırım. hayalimdeki evim aynı böyle!! yani işin ucunda loli, neşe olmasa kovsalar gitmem burdan ama neyse.. şahane mobilyalar minik minik kurabiyeler pastalar bi de internet :)-kendimi çok bedavacı gördüm canım! e ama her zamanki gibi annem sağolsun :)

ben demiştim sayılı gün çabuk geçer diye. geçti işte. gidiyorum bir saat sonra :))
bi türlü da yazamadım uzun zamandır! nedenini açıklıyoruum: hani sıkıntıdan duvarlara tırmandığım, çıkmak için saat değil dakikaları saydığım ajans vardı ya, orda ufaktan iş vermeye başladılar bana. hatta bi de abarttık okulla beraber de gitmeye devam edceğim. ee şekerim ben artık yoğun bir insanım.. şaa tabii hemen havalanmadı popom. böyle beş dakikalık fırsatları buldum mu da kaçırmam yazarım :)) küçük köstebekcim ne zamandır sitem etmiyorsun bana 'neden yazmıyorsun? yaaaaz!' diye.. bil ki bu yazım da sana ama bak bu sefer sen söylemeden önce :)
iyi uçuşlar...
28092007

Lolimden mektup vaaaaar

2007-09-14T12:50:00.001+02:00

"bitanecik nutellacik oykum
O nasil guzel bi yaziydi. Agliyarak okudum. Evet dogru duzgun vedalasamadik. Havaalininda 2 dakika konustuk o kadar. Ama geliceksin buraya. Bu aralara beni mutlu eden tek sey bu. Eglence dolu trenimize binip haftasonumuzu paris'te gecirmeye gidicez. Saka gibi gelio bana

Daha geleli 5 gun olmus. Hemen alisirim saniodum ama oyle olmadi. Evimi ozluyorum. Kendimi hic yurtdisinda gibi hissetmiyorum. Odada oturdugum sirada ya ben fransa'dayım oluyorum. Acaip acaip tipler var. Almanlar cook kotu. Tam bizim alaman turkler gibi. Biraz kirolar. Nerdeyse 10 kisi filan gelmisler. Tam alisamadim aslinda. Hergun biriyle tanisiorum ama isimlerini hatirlamiyorum. Tam bi kaynasma olmadi yani. Bi gurultu gelio cikiorum bakiorum tanidik varsa takiliorum yanlarinda. Insallah dersler baslayinca daha ii olur.
Yani su aralar sıkılıyorum.

Gunduzleri hep turklerleyim. Cok gezmio onlar. Ben harita elimde sehri ogrenmek istiyorum, muze, kilise fln ama daha olmadi. Sen gelmeden bi gun mutlaka yapicam ki sana gezdiriyim.

Geldigimizden beri her aksam bi aktivite duzenlediler. ilk gece nargileye gittik. Daha buraya geleli 3 saat falan olmustu, cok yorgunduk o yuzden erken ciktik. 2. gece buz patenine goturduler orda biraz kaynasmaya basladik. Diger gece bi bara goturduler. Ondan once burda bi avlu var burda icmeye baslandi. Herkes sarhostu, herkes herkesle konustu guzel gecti. Donuste bizim okulda okuyan 2 fransiz kiz birakti bizi okula. Millet saatlerce taksi beklemis. Dun de yurtta takildik. Tencere almistik, ilk kez yemek pisirdik, sarap ictik:)

Cook resim cekilemedik. Bugun bol bol cekiem, sana gostericem geldiginde. Yaaaaa geliosun buraya. İnanamiyorum sonunda yillardir hayal kurdugumuz Paris'e gidicez. Inanlmaz heycanliyim. Paris 'te merkezde bi otel varmis. Gunluk 30 euro. Ben onun numarasini da aliim bulunsun biz de yinede

Su anda galiba yurtta tatbikat yapilio:) polisler geldi, ipler sarkitip bi yerden bi yere atliolar onlari da izliorum arada:)

Senin kadar guzel yazi yazamasam da cat pat burdaki hayatimi anlatmaya devam edicem.

Herkese coooooook selam soyle
Sana kocaaa kocaaaaaaa sariliorum. Kalplerimi yolluyorum

Je t'aime ille de je 'taime
Emret ugruna daglari asip gelem

LoLi"

noktasına virgülüne dokunmadan koydum bu mektubu
umarım kızmaz, bizim özelimiz demez.. cevabımı ve sonraki maillerimizi tabi ki bloga koymayacağım!
asıl ben ajansın ortasında ağladım bu mektubu okurken, bu sefer ıslak burnumu bilgisayar ekranına dayayıp
ve o çok güzel yazmış ki beni ağlattı. hem yazarken önemli olan duygunu hisettirebilmek. ben ne kadar yapabiliyorum bilmiyorum ama o bunu başarmış
bu blogun 100. postası! yani altın değerinde.. Lolim için :))
yeşil Loli'nin en sevdiği renk :)
je t'aime Loli'm bcp bcp! et tu me manques comme tout mes amis quel ne sont pas ici.. 14092007

eksik...

2007-09-13T13:00:00.000+02:00

aslında şu an yazacağım konuyla ilgili upuzun bir yazı yazabilirim. ama yazmayacağım. çünkü okuyor biliyorum. ve üzülsün istemiyorum. yine de söylemezsem çatlardım. söylemzsem bu bloga ne gerek vardı? Lolim. gitti. 5 yıldır hayatımda. 2 yılı yanyana, aynı sırada. beş yıldır yanı başımda, Moda'da. bi telefonla yanımda. bazen Starbucks'ta, bazen şımşıkıdık giyinilmiş bi SJ gününde, bazense akan gözyaşımı silmek için pijamalarıma otururken evimde. şimdi? Bordeaux'da. biliyorum sadece 19 gün sonra yanında olacağım.. ama işte.. beni en çok üzense doğru düzgün vedalaşamamamız.. "amaaan zaten hemen buluşacağız. hem nedir ki bi bakmışız ocak olmuş!" dememiz. ama sabah uçağa binmeden önce, sabahın sekiz buçuğunda sesini duyduktan sonra sanki kalbime sopsoğuk (ki biliyorum sopsoğuk denmez. ama öyle hissettim, sopsoğuk!) bir su boşaldı. artık ben daha eksik.. hergün her an başıma gelen tuhaflıkları "bil bakalım bugün nooldu" cümlesiyle başlayan telefon konuşmalarında anlatmalar ya da "yaaa noluur bari bi saat kahve içelim" diye onu kandırmacalar, en sıkı diyet anında benim çukulata yemem ama onun inatçı iradeli tutumu, IKEA'da ölçü almalar, fiyat bakmalar bir süre olmayacak.. biliyoruz ikimiz de sayılı gün çabucak geçiyor. ama işte bunu ağız söylüyor, akıl söylüyor.. aman kalbime sormamaya devam edeyim. yoksa akmak için can atan gözyaşları birbirlerini itmeye başlar yine. derin nefes alıp yutkunup gün sayma zamanı şimdi. hem alt tarafı 19 gün kaldı. sonra da Bordeaux-Paris yolları..
öykü kalp lori!
13092007

dilemma

2007-09-07T08:17:00.000+02:00

bi tarafta melek bi tarafta şeytan. sabah kalkıyorum. "amaaan tam 9'da orda olucam da nolucak" diyorum. bir gün önce evden çıktığım saatten 15 dakika geç çıkıyorum aklım sıra 10-15 dakika oynar diye düşünüyorum ve fakat evdeki hesap çarşıya uymuyor. varıyorum 9 buçukta! (şeytana uydum, aklım sıra) bir heyecan bir heyecan. "ya bişey derlerse. vah vah. sen bi stajyer parçasısın. ya tam da iş vereceklerse de orda yoksam!" derken çıkyorum 5. kata. oohooo. sadece 2-3 kişi gelmiş, onlar da birbirine soruyor herkes nerde diye. bu sefer de bir huzur "oh be" diyorum "iyki ben de geç çıkmışım". mutluyum, "burda biraz daha az dakika sayacağım bugün" diyorum..
sonra bugün yine aynı saatte evden çıkıyorum. ama burası İstanbul. sabah yağmur yağdı. bugün daha da panikliyorum eyvah artık 10'da varacağım herhalde derken 9'a 10 kala, yine kimseler gelmeden ajansa varıyorum. pes kere pes diyorum.
bu yazıdaki ikilem: sabahın köründe burda olmak istemiyorum ama geç kalıyorum diye içim içimi yesin de istemiyorum. bana bi sürü iş versinler istiyorum, boş oturmamak istiyorum! ve bir şekilde ya meleğin ya da şeytanın susmasını istiyorum! böyle hepberaber olmuyor. bana da yazık!
070907

staj mtaj

2007-09-05T13:31:00.000+02:00

staj staj diye diye bütün yaz dolandım durdum, yeri geldi staj yapan dostlarıma beni unuttuklarını düşünüp kızdım, alındım, ağladım, yırtındım. evde boş oturuyorum diye şikayet ettim, içime içimi yedirdim.. en sonunda burdan 'gel bari' cevabı aldım ve pazartesi sabahı herkeslerden önce kapıda bittim. bittim de ne ettim? geçen yıl şahane bi staj yaptım diye popom kalktı. sandım ki her ajans öyle. sandım ki herkes Emre. nerdeeeeeeeee? bugün üçüncü gün. üç çarpı sekizden tam 24 saatimi burada geçirmiş olacağım. üç günün raporu: toplamda üç kez fotokopi çektim (hergün bir kez) ve bir de dün bir zarfın üstüne 5-10 tane fatura numarası yazdım. bravo. kimseler yapamazdı. iyi ki gelmişim. bu mu staj? dün sevabına bi masaya oturttular beni. en azından internet var. yoksa ilk gün sabahtan akşsma bir koltuğun tepesinde tüneyerek geçti!
hani sıkılıyordum evde boş boş oturmaktan? nooldu? burda da boş boş oturmuyor muyum? nasıl insan bunlar anlamadım ki! ne günaydın var ne birşey. koltuk, masa, bilgisayar, öykü, telefon, dolap.. bi fark yok. odadaki nesneler. işte insanoğlu nankör, her zaman söylerim. ne güzel oturuyordum evimde. istediğim saatte kalkıyordum. Allahın Maslak'ına gelmek için 6 buçukta kalkmak yok, giyinmek yok, 1 buçuk saat giderken bi o kadar da dönerken, hayatından 3 saati çöpe atmak yok.. rahat battı derler ya o hesap. gelmeden önce diyordum 'ay hangi departmandayım acaba?'. bi de o kadar iddialıydım ki 'paspas yapacaksın deseler yaparım' demeler filan.. nerde? konuşan bile yok! öğlen aralarında geçen yıl staj yaptığım yere gidiyorum, nefes almak için. buraya döndüğümde de (iki ajans çok yakın, camdan görünüyorlar) sahibi terk etmiş köpek yavrusu gibi ıslak burnumu cama dayayıp onlara bakıyorum! kısacası sıkıntıdan pat-lı-yo-rum! ama yine de gelicem buraya 15 gün 15 gündür. inadına da yazacağım CV'me, Grey'de 15 gün yaz stajı diye.. bana ne kardeşim ben geldim, iş vermeyenler utansın.. oysa etim onların kemiğim annemindi...
050907

nutellalihayat

2007-08-27T21:50:00.000+02:00

~sevdigim: nutella yemek
~sevmedigim: daha fazla kilo almamak icin eve nutella sokamamak
~en sevdigim: nutella krizine girdigim bi an deliler gibi mutfak dolaplarina saldirdigimda, cook onceden alinmis ve gorulmesin, varligi hatirlanmasin diye dolabin en gorunmez kosesine itilmis kahverengi bir kavanozla gozgoze gelmek ve nutellaya 'kavusmak' :)
27082007

pof

2007-08-26T00:10:00.000+02:00

is-te-mi-yo-rum! su an evde uzerimde pijamalarim, kucagimda bilgisayarim, henuz silmedigim makyajimla dunya sicagi bu gecede, kendimi asosyal Amerikalilar gibi, bireysel ve yalniz bi hayatin parcasi gibi hissediyorum. halbuki degilim. eve geleli yarim saat oldu.. yemege gittik, Kanyon'a. ama saat on oldu yemek bitti. bilemedik ne yapalim. Bebek'e dedik olmadi, Bagdat Caddesi sarmadi derken bulduk kendimizi Fenerbahce'nin en salas, en los , en cevreden yukselen seslerin karistigi noktada konumlanmis cay bahcesinde! e orda da otur maksimum bir saat.. saat oldu 12. sanki Oyku donusecek balkabagina, buldu kendisini yapayalniz odasinda! halbuki ben zannettim ordan kalkinca da birseyler yapilir. cumartesi gecesi bu saatte insan evde duvarlara tirmanir!
sanirim yetti bana 1 aydir evde oturmak, stajinda, isinde, tatilinde olan arkadaslari beklemek, televizyonun/bilgisayarin karsisinda saat sayip, her gun duvara 'bir gun daha gecti' diye cizik atmak.. daha girdigi dersin adini/kodunu bile ezberleyemecek kadar okulla arasi iyi olmayan ben okulun acilmasin bekler oldum! gerci bunun sebebi yazi bos gecirmis olmam mi yoksa ogrencilik hayatimin son yili olmasi mi bilemiyorum. neticede yetti, ben artik evde oturmak istemiyorum! Sezen Aksu'nun dedigi gibi: "Sıkıldım sıkıldım uçmak istiyorum, yalınayak yere basmak istiyorum, ne eksiğimiz var çiçekten böcekten, tabiat misali coşmak istiyorum" ve yatagima yatip uyuyabilmek icin koyunlarimi saymaya gidiyorum..
26082007

Ayse Arman'i neden kiskaniyorum?

2007-08-23T22:12:00.000+02:00

hayal ettigim, istedigim herseyi yapti, yapmaya da devam ediyor!

1# Evinden calisiyor, bir is yerine gitmiyor. istedigi saatte yatip kalkabiliyor yani.. mobil olarak istedigi her yerde calisabiliyor!

2# (anlatigi kadariyla) super romantik, super asik bi kocasi var!

3# Betul Mardin'le dolayli olarak akraba!!!

4# Rio'da evlenmek istiyorum (eger evlenirsem), o ise ilk esiyle Rio'da evlenmis! ustelik de bilmeden Rio'da evlenen ilk Turk olmuslar!

5# maddi hic bir derdi yok!

6# dunyayi geziyor! gordugum -asik oldugum- ve gormek istedigim bi suru yere gidiyor. bi de utanmadan oralari ballandira ballandira anlatiyor! (cok korkuyorum herkesler istila edecek oralari diye)

7# cok sirin bi kizi var!

.
.
.

bu liste uzaaar gider -bunlar bi nefeste aklima gelenler-, ben de oturdugum yerde cat cat catlarim.. Ayse Arman'in seveni de cok nefret edeni de.. ama biliyorum ki seven de okuyor sevmeyen de.. basarisi basarisizligi goreceli.. itiraf ediyorum, ben de okuyorum ve dedigim gibi catir catir catliyorum. bu yaziyi da burda bitiriyorum!
23082007

nerdeydim?

2007-08-22T23:13:00.000+02:00

tam da burda. en son yazimi yazdigim yerdeydim. hani kucaginda bilgisayar pinekleyen biri vardi ya 17 gun once iste onda hiiic bi degisiklik olmadi. ama hayata bir seyi daha kanitladi! 'tembellik' artmiyor belki ama, gitmiyor da! yani iki gun evden hic cikmayinca ucuncu gun de insanin cikasi gelmiyor. minik bi fare gibi kafesindeki cemberde kosup kosup bi yere varmiyorsun (hatta farelerin durumu daha iyi en azindan bi hareket var onlarda!! ben de o da yok! eve bi yuruyus bandi mi alsak -ama yok o da gelmiyor bana, bi yere varamadiktan sonra gitmeye calismanin alemi ne?-)

gerci o kadar da degisiklik yok diyemem. yine yaptim yapacagimi. teknoloji ozurlu olusum ve normal seyleri itip anormallikleri cekmeye bayilmamdan midir bilinmez en son yazdigim 'gecen hafta ve konserlerler' yazisini yazip akabinde her zamanki gibi bilgisayarimi kapatip uyudugum halde sabah bir suprize uyandim: hic bir kurcalamaya ya da darpa (!) maruz kalmayan ve turkce de bilen bilgisayarim (su an yazdigim bilgisayar duymasin alinir ama o ecnebi, turkcesi yok malesef) o sabahtan itibaren hur iradesiyle internete girmeme karari aldi. ve bu eylemi tam 17 gundur devam etmekte!! sebebi yok. cok sevgili ve de bilgisayarlarin dilinden anlayan hatta bunun ilmini okuyan, daha once de kendisin iyilestirmis olan arkadasim Alper'in ricalarini da dinlemedigi gibi tum cabalarini da geri cevirdi! masamda uyuyup duruyor tam 17 gundur. ben de ona kustum. beni zor durumda birakti cunku. cunku bu minik ve pek afili bilgisayarda mesela ben bi noktali harfleri bi yumusak g'yi yazamiyorum. ve bu yazilari okurken sinir oluyorum.. ama yazma yazma nereye kadar. o himbil bilgisayarla daha fazla inatlasacak sabrim kalmadi. yaziyorum iste var mi diyecegin! (Vivaldi'nin "Dort Mevsim"inde roman dansi yapan Adnan Senses'in kulaklari cinlasin, bu efsaneyi animsayanlar parmak kaldirsin)

su an icimden geldi, bundan sonra da aklima geldikce yazacagim:
~sevdigim: Emre Aydin, cok naif, bozulmamis, havalanmamis, niyeti de yok. sahane!
~sevmedigim: Ferhat Gocer. sanki sarkici degil halterci! Naim Suleymanoglu 150 kilo kaldirsa bu kadar kizarir mi, bu kadar ikinir mi, bu kadar boyun damarlari siser mi bilemiyorum. bir gun sahnede infilak etmesinden korkuyorum! bir de minik onerim var madem bu kadar ozeniyor haltercilere ellerine pudra sursun onlar gibi, mikrofonu tutmadan once!
~en sevdigim: Pixar films. Finding Nemo'dan sonra simdi de Ratatouille (rat-a-tuy)'la sinemalarda. cok mutluyum. mayistan beri bu filmi bekliyoruuum! keske hayat cizgifilmlerdeki gibi olsa..
23082007

ben de inerdim

2007-08-10T16:35:00.000+02:00

yaa biliyorum blog youtube youtube oldu ama.. koymazsam catlardim!!

http://www.youtube.com/watch?v=596e7Bs4xQk

baslikla ilgili dip not: salagim!

daha neler!

2007-08-10T00:33:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=DF0jZepcQSI

saka degil gercek.. sanirim bunun seneryosu anneme ait, ya da annemin nickelodeon'da calisan bi ruh ikizi var !!!

(bkz. POPOLARA BALON! 19032007 kodlu yazim, mart ayi arsivi)
http://nutellalihayat.blogspot.com/2007_03_01_archive.html

2007-08-06T00:41:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=b2wK4ZY9_6Y

söyleyecek söz bulamıyorum! yorumsuz..

geçen hafta ve konserlerler

2007-08-05T23:38:00.000+02:00

kendime akıl sır erdiremiyorum. gören de çok yoğunum filan zanneder. oysa ki hergünüm kucağımda bilgisayarla pinekleyerek geçiyor. memnun muyum? duymamış olayım! zira kendimi bi işe yaramaz hissettiğim dönemlerden birindeyim.. ama nedense yansıtamadım bu durumu şu bloga! arada bi şarkı sözü bi kısa yazı filan koymuşum, o da sevabına. peki ne yapıyorum? hiiiç. boş boş oturmaca, popo büyütmece, sinir olmaca, sörf yapmaca (internette tabii), arada da iki konsere gitmece (annem sağolsun) ve bi haftayı daha bomboş bitirmece.. yani komple komple komple yitiğiz (bu şarkıyı yazacak kadar da beyni sulanmaca!!)

NJ'nin popülerliğinin sinirimi bozduğu konser, 'my dear country' şarkısını söylemesiyle haftanın 'en mutlu anı' olarak hayatıma kazındı. en sevdiğim şarkısı olan bu şarkı, zat-ı muhteremin tek politik içerikli şarkısı. ve fakat benim bu şarkıyı sevme sebebim politik sözleri değil! belki o da bi alt sebep olabilir. ancak temelde bu şarkının güftesinden çok bestesidir beni etkileyen.. kalbime değen bu şarkı ile; sadece, "dün gece Norah Jones konserindeydim" demek için işi gücü bırakmış ve ilk 6 saat içinde tüm biletleri tüketmiş bir kalabalığın içinde olduğumu unutabildim. zira NJ'den önce çıkacağı söylenen M. Ward (gitar+vokal) ve yanında bir kadın vokal (!) birkaç şarkı söyledikten sonra Ward'ın, yanındaki bayanı takdim ederek onun NJ olduğunu 'görgülü' dinleyenlere söylemesine kadar kimsenin bu ikiliyi ne dinlediği vardı ne de doğrudürüst alkışladığı! NJ'nin sesini ve tarzını farketmek için (hadi kulağı olmayan bi adam için) bir tane albümünü baştan sona bir defa dinlemek yeter diye düşünüyorum! kadın üç şarkı söyledi de kimse fark etmedi. neden? çünkü onu hiç dinlememişledi? neden? çünkü oraya sadece "ordaydım" demek için gelmişlerdi. pes kere pes dedim sinirden tırnaklarımı yedim!

diğer konser ise canım kadar sevdiğim Candan Erçetin'in konseriydi (çok şaşırtıcı değil mi :)). ve Candan Erçetin yine şahaneydi. ben yine kıyafetlerine ve dans edişine bayıldım, yine tüm şarkıları bağıra çağıra söyledim, yine o 'annem anneeeem' dedi ben ağladım, anneme sarıldım, anneanneme öpücük yolladım.. seçim sonuçlarının ona da ne kadar koyduğunu anladım, içimin bir kez daha cız ettiğini hissettim. 3 saate yakın süren konser bittiğinde merdivenlerden çıkarken zihnimde 'candan' bir ses hala "...söyleyecek sözlerim tükenmedi. yorgunluk, kırgınlık hepsi gelir geçer, herşeye rağmen yaşamak güzel..." diyordu. mutlu olmak istedim..

yine de huzursuz bir haftasonunu geride bıraktım. evlere sığmadım, Bebek'lere taştım. Paris'ten gelen bir sesle içimi ısıttım. yarın önemli bir gün benim için (çünkü babam için). önemli bi kontolün sonuçlarını alacağız. dua etmekten başka yapacak birşeyim olmamasıyla ama 'herşeye rağmen' kendimi pozitif düşünmeye ikna ederek ve yoğun istek üzerine (ünlü reklamcı ve minik köstebek :)) bu büyük cümlelerle dolu upuzun yazıyı yazdım..
06082007

2007-08-01T23:22:00.000+02:00

"oh, it's magic
actually it's technologic
but let's pretend like
it's magic..."
NJ, Harbiye
01082007

2007-07-31T16:40:00.000+02:00

Mon histoire c'est l'histoire d'un amour

Ma complainte c'est la plainte de deux cœurs
Un roman comme tant d'autres
Qui pourrait etre le votre
Gens d'ici ou bien d'ailleurs

C'est la flamme qui enflamme sans bruler
C'est le reve que l'on reve sans dormir
Comme un arbre qui se dresse
Plein de force et de tendresse
Vers le jour qui va venir

C'est l'histoire d'un amour
Eternel et banal
Qui apporte chaque jour
Tout le bien tout le mal
Avec l'heure où l'on s'enlace
Celle où l'on se dit adieu
Avec les soirees d'angoisse
Et les matins merveilleux

Mon histoire c'est l'histoire qu'on connait
Ceux qui s'aiment jouent la même je le sais
Et tragique ou bien profonde
C'est la seule chanson du monde
Qui ne finira jamais.

e(ğ)(v)lenmek

2007-07-30T01:20:00.000+02:00

daha bu sabahtı.
atıp tutuyordum. "ben düğün müğün istemiyorum. kremalı pasta gibi gelinlikmiş, yemekmiş, kuaförmüş, makyajmış ne gerek var? evlilik dediğin iki insanın birbirlerinden bıkmama inancıyla ortak geçecek bir yaşama adım atmasıdır. bununla ilgili bir belgeyi imazalamak neden tüm yakınlarının gözüne gözüne sokulmalı? bu karar ve bu yaşam o iki kişiye aitse, o an da o iki kişiye ait olmalı! çünkü ben bunu birilerine göstermek için yapmayacağım. hem aile büyüklerinin önünde aşık olduğum kişinin dudaklarına çekinmeden nasıl yapışacağım? üstelik 200 kişilik bir düğünün masrafıyla ben balayı diye dünya turu yaparım!"
hala ve uzun zamandır, mantıken ve kalben böyle düşünüyor olsam da, az önce Esma Sultan Yalısı'nda bir düğünden geliyor oluşum, elimdeki fotoğraflarda abartılı bulduğum gelinliğin içinde kendimi görebilmem, orada millet dans ederken "ben olsaydım kimleri çağırırdım acaba?" düşüncesiyle Boğaz'a dalıp gitmem hayra alamet değil! ama - şairin dediği gibi- beni bu güzel havalar (bir de güzel şehrim İstanbul) mahvetti! tam da bu anda aklımda şu şarkı çalmaya başladı:
"şimdi benle kimler evlenmek ister?
canım hem yuva kurmak hem eğlenmek ister!"
olsuuun, önemli değil, biliyorum yatıcaz kalkıcaz düzelicem.
ama hala aklımda bi soru var? masaların süsleri mor mu olsun pembe mi?
300707

2007-07-26T01:02:00.001+02:00

sen geçerken sahilden sessizce, gemiler kalkar yüreğimden gizlice..

2007-07-23T01:15:00.001+02:00

Costa Maya

kendi evinde uyuyabilmek

2007-07-22T22:55:00.000+02:00

geldim.

yine aynı şey oldu! tatilin en güzel yanı evine geri dönmek!

hayatımın en farklı tatiliydi diyebilirim. bi de en uzunu sanırım. tam 19 gün! aslında yazacak o kadar çoook şey var ki. 'ah' diyorum 'şansım olsaydı da her gün yazabilseydim'.

ama öyle zor oldu ki evime dönmem herşeyi geride bıraktı. bunu yazmam lazımdı! zira herkesin harcı değildi Orlando'dan Chicago'ya geçip oradan da Londra üzerinden evine döneceğini düşünürken ve bu yol gözünde yeterince büyürken, tam 4 saat Chicago-Londra uçağı içinde fırtına yüzünden hapsolup, 8 saat uçup, Londra-İstanbul uçağını kaçırmak; sonra 20 kişilik gruba bi uçak ayarlayamayıp 6 saat uçak arayıp tüm uçuşlar full olduğundan eve dönemeyeceğini anlamak ve 24 saatlik vize ile İngiltere'ye giriş yapıp en yakın otelde 6 saat kalmak; sabahın 7'sinde Roma üzerinden İstanbul'a ulaşacağını zannedip Roma'da herkesin uçağının başka seninkinin başka olduğunu farkettikten sonra kendi uçağında adının görünmediğini ve uçakta yer olmadığını öğrenip bunca şehir gezdikten sonra bir de Milano aktarması yaparak İstanbul'a varma ihtimalin olduğunu duymak ve Alitalia kontuarı önüne "all I want is to sleep at home for two daaaays!" diye hönküre hönküre ağlama sonucu uçağın kalkmasına yarım saat kala uçuş kartını alıp İstanbul'a ulaşmak, herkesin harcı değildi!

aman canım deli miyim neyim? neyine bu kadar şaşırıyorum? ben bunca zamandır "normal olsa beni bulmaz!" diye boşuna mı diyorum? renkli hayatıma yeni yeni maceralar ekleyerek hayatın sunduklarını yaşamaya devam ediyorum.. kayıp olan 2 bavulumu hala bekliyorum!
23102007

sans titre

2007-06-27T23:32:00.000+02:00

hiç beklemiyordum. zaten beklemeyince böyle olur; daha çok canı yanar insanın ya da daha çok sevinir insan beklemediği bir olayla karşılaşınca. ama en fenası beklemediğin biri tarafından kırılmak.
kızmadım bugün ama ummadığım kadar kırıldım. çünkü beklemediğim biriydi, böyle birşey yapmasını. en son kişiydi aklıma gelebilecek hatta aklıma gelmezdi bile! belki de bu kadar 'abartılacak' bir konu değil ama huyum kurusun işte. bi olaydan genellemeler yapıyorum. ama ben kendimi şu an kazık yemiş hissediyorum! elimde değil. belki bi hafta sonra bu yazıyı okuyup "amaaan amma da büyütmüşüm" diye düşüneceğim, şu ölümlü dünyada. ama dedim ya elimde değil, şu an öyle büyük hissediyorum. ve hissettiğim gibi yazıyorum. "ben olsaydım"la başlayan cümleler kurmaktan kendimi alamıyorum. belki de çok hassas olduğum bi dönemdeyim, hani fosuruktan nem kaptığım bi dönemde. belki bu kadar ajite olmasam bu kadar da kırılmam.
düşünülmeyi beklerken 'en yakın'ım dediğim birinin 'en korktuğum insan profili'nin cümleleriyle bana çok istediğim birşeyi nasıl da kaçırdığımı, kendisininse kaçırmadığını anlatması beni yaraladı. ve yukardaki satırlar bu yarayla yazıldı..
27072007

yok artık

2007-06-15T01:09:00.000+02:00

şimdi yazacaklarımı birisi gelip bana anlatsa, onu "hıı evet" diye dinleyip, "yok artııııııık!" deyip, içimden "bu sıralar fazla film izlemiş" diye geçirirdim. ama bizzat yaşadım. kamera şakası değil. rüya da değil. seneryo hiç değil!

evden çıkıyorum. fotoğraf bastırmam lazım. ordan da IKEA'ya gideceğim, eve uğramak yok. ama o da ne? cep telefonum evde kalmış. yukarı çıkıyoruz. eve girmek lazım ama mümkün olmuyor. ben istiyorum kapıyı açayım ama onun açılmaya hiç niyeti yok! kilitte bir problem yok, bu sefer anahtarımı unuttuğumdan da değil eve giremeyişim. iyi de o zaman neden müsade etmiyor evime gireyim? neeeee, nayır, nolamaz, yoksa.. kapının üst kısmında bulunan ve içeriden açılıp kapatılan mekanizma mı kapanmış? ee benim eve girmem lazım! naparsin? önce Turkcell (sağolsun) 4500 servisinden multi-t-lock servisinin telefonu bulunur, kapıyı açma şansımız olmadığını ve, ya kapıyı deleceklerini ya da eve birinin girip kapıyı içerden açması gerektiği gerçeğini öğrenirsin (kapıyı kırdırmak ya da deldirmek gibi bi şansım yok zira annem de benim kafamı kırar herhalde!). iyi de bizim ev 4. katta. kim girebilir? düşünürsün düşünürsün ve bir ampul yanar kafanın üstünde. hani ağacın tepesinde kedi kalır, onu kurtaran kahraman seni de annenin hışmından kurtarabilir! kim mi? itfaiye tabii ki! balkon kapısını kilitlememek işe yarayabilirmiş, öğrendim. itfaiyeci gelir, merdiveni uzar uzar uzar, balkondan eve girer, kapını açar! evet şaka değil, evine itfaiyeci girer hem de balkondan! Allah yangın göstermesin, itfaiyeye muhtaç etmesin! evlerden uzak..

not 1: itfaiyeyi getirtmek hiç de kolay olmadı. tam bir saat dil döktüm "ben 22 yaşında bir gençkızım. sokakta kaldım. evime giremiyoruuum". neymiş böyle bir hizmetleri yokmuş, can güvenliğim tehlikede değilmiş! "ne yapayım" dedim "evimi mi yakayım gelmeniz için yoksa gece yarısını mı bekleyeyim, can güvenliğim olmaması için?". neyse o onu ararar öbürü diğerini derken birisi acır da yollar ekibi fakat bir şartla, gelen ekibe "ocakta yemek var" denecek. yoksa huhuki işlem yapılıyormuş. neden olduğunu anlamadım. hoş bu durum hayatta kaç kişinin başına gelmiştir de devlet böyle bir hizmet versin. bir de herkes çok zeki. çilingir ara diyorlar. iyi de benim kilitle bir sorunum yok, anahtarım elimde!
not 1,5: cep telefonum evde olduğundan tüm konuşmalar karşı komşudan yapıldı. kendisinin bu operasyonda itfaiyecilerden çok emeği var, minnettarım..
not 2: hayatımda ilk kez bu kadar yakından itfaiyeci gördüm. yangın elbisesizlerdi, hatta baya şıklardı. bir tane de genç vardı, beğendim -tam amerikan filmi fantazisi oldu:)-
not 3: çok renkli bi hayatım olduğuna karar verdim, böyle tuhaflıklar herkesin harcı değil! ben, benim arkadaşım olsaydım baya eğlenirdim..
not 4: canım arkadaşım Alper Türkçe de bilen bilgisayarımı tamir etti de sayesinde Türkçe karakterlerle yazılarımı yazabiliyorum, kendisini öpüyorum..
not 5: saat gecenin 3 buçuğu, yeni güne az kaldı. bakalım beni ne maceralar bekliyor! :P
15062007

Ankara Danino Dany...

2007-06-12T22:55:00.001+02:00

konsere gidiyoruuuuz :)

kalpler...

love is...

gözümüzden kalpler çıkarken!

Dany'yi sevmeyen ölsün!

2007-06-12T01:11:00.000+02:00

sicagi sicagina yazmam lazim! su an Ankara’dayim. Danino’nun (Asli) yanindayim. Bilkent 3 sitesinin tuhaf mimariye sahip 1 oda 1 salon dairelerinden birinde oturdum ve bu satirlari yaziyorum.. malesef internet yok. demin birinden kacak baglandim ama kopup duruyor. hem korsana da karsiyim (!) ama uykum yok, yazasim da var, icim icimi yiyor. 'en iyisi’ dedim ‘bir word document acayim ve hemen yazayim'. yarin da kismetse evime varinca bloga koyuveririm.

2 saat oldu eve doneli, Ankara’ya Asli’ya geldim tabii ama bu tarihlerde gelisimin de ozel bir sebebi var: Parlak Dany! daha dogrusu Candan ile Parlak Dany. evet biliyorum gecen yil yaptigim gibi bu yil da Parkorman’daki konsere gidebilirdim. ve fakat Candan Ercetin (ki kendisini hakikaten candan, hani boyle kanimdan biri gibi, teyzem, halam gibi filan seviyorum!) sadece Ankara konserinde yer alacagini buyurunca dustum yollara.. kendimi Bilkent Otel’in Sakarya Salonu'nda gozlerimden kalpler cikarken buluverdim! itiraf ediyorum: bu adami gorunce Tanri’ya olan inancim artiyor! hayir abartmiyorum! bir insan hem yakisikli hem karizmatik hem sempatik hem icten hem romantik hem esprituel olup ustune bir de sahane sarkilar yaziyorsa ve inanilmaz guzel sarki soyluyorsa onun da ustune bir de fevkaladenin fevkinde iyi dans ediyorsa.. (boyle hisseden tek kiz ben degilim, eminim o salondaki tum kizlar bu hislerle ayrildilar konserden) O adama asik olmak farzdir, O’nu izlemek insanin kendisine verebilecegi en guzel hediyedir, sevaptir!

Dans bir tutkudur, Roman’indan Latin’ine.. ve iyi dans eden insan gercekten ilahi bir varliga donusuyor benim gozumde (baska bir ornek: Joaquin Cortes!!!) Allah’im bana sahane dans eden bir es ver.. Dany Brillant’i ve dans eden, dansi seven inasanlari da koru.. Amin!
12062007

Not: korsan morsan, baglandi yine internete aniden kucuk bilgisayarim. ben de hemen yolluyorum yazimi, yarini beklemeden. koc kadini iste, sabir mi o da ne??

Sevmek Zamanı

2007-06-07T11:36:00.000+02:00

Al aşkım beni yanına dalmışım sarhoşluğuna
Bir ömrü senle aşalım al uçur beni sonsuza
Kaybetmek varsa ne çıkar
Aşkta yer yok hiç korkuya

Öyle günler var ki baştan sonu gelmiş
Böyle istenmiş sen yaşamalısın
Ayrılık beter ölümden Tanrı yazmasın
Aşkımı benden kimse ayırmasın

Biz dünyayı çok sevdik ölüm bizden uzak olsun
Aşık olduk yüreklendik kader bizden yana dursun
Hasretliği çektirme Tanrım gözümüz yollarda kalmasın
Ne istersen al götür ama sevda bize aşk bize kalsın

Al canım beni yanına sevgiye çoktan acıktım
Sen miydin kaderden yana işte ben de sana düştüm
Kaybetmek varsa ne çıkar aşkta yer yok hiç korkuya
                                                            
                                                            Oya-Bora

tazeler

2007-06-06T00:30:00.000+02:00

zaman geciyor
gunler, haftalar, aylar, anlar, hayatlar..
bazen seviniyoruz degisime
bazen hic istemiyoruz degismesini
ama iste engel olamiyoruz
degisimi degistiremiyoruz

universite hayatimin son yilina geldigime inanamiyorum!
ben ki hala yarin ne yapacagimi bile planlamiyorum
1 yil sonra ne yapiyor olacagimi kafamda nasil kurayim?
bazen hayaller kuruyorum
deli gibi asik olup
pesinden kenya'ya filan yerlesiyorum
bazense yeni yeni odalar, evler tasarliyorum kafamda
sanki isim buymus gibi
yoksa ben harcaniyor muyum
reklamci olabilecek miyim bilmiyorum
ama mimar olamazdim ben
hic o kadar sabirli olamadim ki
kazanclarimi da kayiplarimi da borclu oldugum
sabirsizligim degil mi ki
bir yil sonra ne olursam olayim
3 yildir sectigim bolumden bir gun bile pisman olmadim
cunku ben herkes olmadigimi fark etmistim
cunku kimse 'herkes' degil
en onemlisi fark etmek
daha da onemlisi sindirmek
ozunu bilmek
oyle yasamak
-mis gibi yapmamak
aklindaysa soylemek
sevdigini hisettirmek
kizdinsa saklamamak
goz yasini tutmamak
kahkahani bastirmamak
deger vermek, kazik yiyecegini gore gore
sevmek, olesiye
gidecegini bile bile..

bazen birikmesi gerekiyormus
anladim
yani hep aklimda biseyler yazmak ama
2 haftadir yazamadim bir turlu
acip acip kapadim blogu
belki de turevlerinden bikkinlik geldi
ama yazmak hissi hic gecmedi..
060607

2007-05-22T12:01:00.000+02:00

amaaan ne kadar zaman olmus hicbir yazi yazmamisim. hadi yazamadim bi fotograf bi guzel soz bi sarki bile eklememisim bloga!

dun uzun zaman sonra ilk kez fal bakti birisi bana. aslinda fala inanmam sadece soyledigi an "aa evet su dedigin annemdir, ayy sinavlarim nasil, yaa nereye gidecegim acabaaa.." gibi dusuncelerle dinlerim fali. ve o soylenenler kelimenin tam anlamiyla bir kulagimdan girer -beynimde ustte tirnak icinde yazan seyler canlanir- ve dosdogru diger kulagimdan cikip gider.. bu yuzden pek cok kez yazarim soylenenleri. ama o kagit da illa ki kaybolur..

dunku falin goruntusu aklimda. tam ortadan ikiye ayrilmis. ama simetrik bir sekilde. ve her yer kalabalik, karmakarisik..

sanirim aklim, duygularim, odam, evim yani su anki hayatim resmolmus kahve telveleriyle..

sadece 1 sinavi olan ben, utanmadan o bi tane sinavi gozumde buyutuyorsam, yapilacak odevleri hergun -bir turlu gelmeyen- yarina erteliyorsam, spor yapmak istemiyorsam, odami toplamak istemiyorsam, banyo yapmayi bile kulfet olarak goruyorsam, her sabah diyete uyacagimi soyleyerek kalkip gece 'yarin kesin' diyorsam, blog bile yazmiyorsam, birak yarini bir saat sonra bile ne yapacagimi dusunmeden-geldigi gibi yasiyorsam, gittigim yol yol mu bilmiyorsam.. kahvenin sucu yok hakim bey! hepsini ben yaptim..
22052007

2007-05-10T16:21:00.000+02:00

korkuyorum
daha önce hiç korkmadığım kadar
güçlü durmaya çalışıyorum
inanmıyorum kötü birşey olacağına
ama ne değişiyor, en başından beri hiç düşünmemiştim ki kötüsünü
ama yine de akıyor gözyaşlarım
durduramıyorum
canım yanıyor hem de çok
tüm inançlarım sarsılıyor
kaybetmekten korkuyorum, 'canım'ı
ama öyle birşeye de ihtimal vermiyorum
ne düşündüğümü bilmeden yazıyorum
ne düşüneceğimi bilmeden ağlıyorum
kimseyle konuşmak istemiyorum
konuştukça büyüyecek gibi geliyor (hoş en başından beri kimselere söylemedim, konuşursak olur diye)
peki ama şimdi ne yapacağım
ne düşünecek, ne konuşacak, neye inanacağım
biri cimcik atsa da uyansam
yeter artık
gerçekten yetti
hatta çok ağır geliyor artık
10052007

maybe it's all a dream..

2007-05-09T22:04:00.000+02:00

sahane bir hava var
ders yapmam lazim, yapasim yok
ne zamandir soylemeyi unutuyorum NJ, My Dear Country, hic sIkIlmadan dinleyebilir mi insan? sebebini de bilmiyorum, cok etkilendim sarkidan, arka arkaya dinliyorum!
hatta son yarim saattir o caliyor!
internet iyi midir kotu mudur? ders yapmam lazim, internet iyidir. ders yapmam lazim, internette abuk subuk gezinmekten yapamiyorum, internet kotudur!
su an odamda muzik dinleyecegime sahilde yururken ya da cimenlerde otururken dinliyor olmayi cok cok cok isterdim... ya da ortakoyde bi arkadasla muhabbet etmeyi..
babamin biopsisini hala aciklayamadilar! hala inceliyorlarmis ve ne oldugunu cozememisler!
haftasonu olsun, odevlerim yetissin, babamin sonucu iyi gelsin, yazim burada bitsin...
09052007

2007-05-09T18:22:00.000+02:00

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada âşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.
Orhan Veli

2007-05-04T12:34:00.000+02:00

"dün hayat durdu benim için
sanki bugün herşey farklı
sanki bu ev benim değil
bu nefes bana zararlı
alışmaya çalışmak diye bişey yok
alışmak zorundayım
üzülmemek diye bişey yok
üzülmem gerek
severek unutmak olur iş mi
bilerek uçuruma önden atlanır mı ki
kaybettiğinin yerine ne koysan dolmaz
boş bırakacağım yerini
hep bomboş"

kafam kadar karmasik odam (!)

2007-05-04T02:07:00.000+02:00

gri hava gri oyku kahverengi yazi

2007-05-02T18:52:00.000+02:00

"tatile gitmenin en guzel yani evine geri donmektir!"

dedim hayatim boyunca.. ama bu sefer oyle olmadi, yani eskisi kadar.. tuhaf hisler icindeyim, icim camasir makinesi gibi iki saga donuyor iki sola! ya kafam? ben nereye gidersem o da geliyor ama tebdil-i mekanda ferahlik varmis derler ya, o da degisik seyler gorunce ertelemeyi biliyor..

babamin biopsisi vardi bugun.. icinde cirkin cok cirkin, kendisi limon kadar acisi dunya kadar olan bi kutleyle yasiyor son 1 aydir, ne oldugu bilinmiyor. kan degerleri normal ama o salak sey ilacla filan kuculmek bilmiyor.. hem de her gecen gun daha da agri yapiyor! yeter artik nedir babisin ocaktan beri cektikleri! 2007 hic iyi gelmedi babama, saglik anlaminda :(

ucaktan ineli 24 saat olmadi, gecen 6 gunde toplam uyku saatim 20'yi asmadi. ve ben bugunumu babamla hastahanede gecirdim, biopsi icin.. odamin ortasinda acik duran ve tum halimi (dolayisiyla da odamin ortasini) kaplayan bavulum kirli-temiz camasirlar, dusunceler, farkindaliklar, kacislar, geri donuslerle dolu.. masamin usunde sahiplerini bekleyen hediyeler..

alt tarafi 4-5 gunluk tatilde insanin akli bu kadar karisir mi? insan bu kadar ne istedigini bilmez hale gelebilir mi? 2 yildir tanidigi, gicik oldugu, zaman zaman kazik yedigini hissettigi biriyle donmeden 1 gun once kanka olabilir mi? insan yeni tanidigi biriyle 1 aksam muhabbet edip bu kadar iyi anlastigini farkedip ayni seyleri hissedebilir mi? o kadar cok soru var ki icimde -bazilarini yuksek sesle soyleyemedigim ama acilen soylemem gereken- beynim patlayacak! kusmak istiyorum!

hosgelmisimdir umarim, hosluklar getiririm cevreme, hosluklar gelir bana, umarim..
02052007

no comment

2007-05-02T18:48:00.000+02:00

fwd

2007-04-26T16:29:00.000+02:00

bu bir forward mail. bana geleli coook olmus (mail kutuma 15 aralik 2005te dusmus!) silmeye kiyamamisim, kalmis en sonlarda. az once buldum. silmek istemedim, hem de blogumda da bulunsun istedim. bir rivayete gore Musvik Kenter'den..

"Dönmeyecek Birini Hala Bekleyenlere;
Hayatin en hüzünlü ani, deli gibi evdigin insanin buna hiç
degmedigini gördügün andir ve en büyük kaybin onun için
harcadigin yillardir...Senin askini su gün hak etmeyen, bil
ki 10 sene sonra yine hak etmeyecektir...Birak, gitsin...

Yalniz Olanlara;
Ask bir kelebek gibidir,pesinden kostukça hep senden kaçar..En
iyisi birak uçsun, inan ki hiç beklemedigin bir anda gelip
omzuna dokunuverir...Ask mutlu eder, bazen de üzer ama ask
özeldir, askini hak eden birine sunarsan eger..

Sevgilisi Olanlara;
Askin amaci birileri için "mükemmel insan" olmak degildir,
seni mükemmellige en çok yaklastiracak insani bulmaktir..

Capkinlara;
Sevmedigin birine asla "seni seviyorum" deme.. Içinde olmayan
duygulardan varmis gibi sözetme.. Kimsenin hayatina kalbini
kirmak için girme.. Sevgi dolu bakan gözlere asla yalan
söyleme,cünkü birine verebilecegin en büyük aci, asik olmadigin
birini kendine asik etmektir...

Evli Olanlara;
Seven insan "senin hatan" yerine "özür dilerim" diyendir..
"neredesin" yerine "ben buradayim" diyendir.. "nasil yaparsin"
yerine "niye yaptigini anliyorum" diyendir.. ve ask "keske"
yerine daima "iyi ki" diyendir...

Kalbi Kirik Olanlara;
Kalp yarasi siz kanatmaktan vazgeçinceye kadar sürer ve ilaci
bu aciya alismak degil, ondan ders çikarabilmektir.

Asik Olmaktan Korkanlara;
Aska düs ama tökezleme,anla ama bekleme, paylas ama isteme,
yaralan ama asla aciyi içinde büyütme...

Sevdigini Fazla Sahiplenenlere;
Sevdiginin bir baskasiyla mutlu oldugunu görmekten daha aci bir
sey varsa,o da sevdiginin seninle mutsuz oldugunu görmektir..

Askini Itiraf Etmeye Cekinenlere;
Sevdiginden ayrilinca ask aci verir,sevdigin seni terk edince
daha da çok aci verir ama en acisi, onu ne kadar sevdigini
bilmesine hiç firsat vermemektir.."

not: oyku yarin sabah tatile gidiyor sali donuyor.. oyku tatilleri
cok seviyooor!
26042007

think different!

2007-04-23T23:30:00.000+02:00

onemli not: kimse poposundan anlamasin, yani ben kendimi bu insanlarin yaninda filan gormuyorum, "evet ben de boyle yaraticiyim" filan degil! hasa! aksine nerdeee!! ve fakat amacim herkes 'farkli dusunsun'u gostermek. belki 'ben'i okuyanlardan da bu isimler arasina girenler olur, bunlarin 5 kulagi 8 gozu yok ya!

2007-04-23T21:55:00.000+02:00

iyi ki dogdum gordun mu 23 olduuum!

ne tuhaf, kim ne derse desin insan bekliyormus. "aman canim onemli degil" dese de araninca, animsaninca daha dogrusu unutulmadigini duyunca, okuyunca, hissedince bi baska oluyomus. gerci demisler ki 'iyilik hatirlanmaz kotuluk unutulmaz'. hos unutmak ayip degil, kotuluk de degil. ama sonucu kotu, bi fena hissettiriyor insana. bi de inasanoglu nankor sekerim, arayanlar arayinca "caniiiim cok mutlu oldum" deniyor 'e yok bi de aramasaydin' hissiyatiyla. ama ya arayip sormayanlar, iste onlara olan kirginlik daha agir basiyormus.

ama bu bir sitem yazisi degil!

ben hep aglarim dogum gunlerimde, yilbaslarinda da. yani bir gun degildir tabi zamani degistiren ya da yaslari.. ama iste bi yuk var ya 'ozel' gunlerin ustunde, onun agirligi midir yoksa fark etmek midir zamanin gectigini, agir gelir o yuk bu gunlerde bana yas olur akarlar gozumden. uzulmek icin degil temizlenmek icin aglarim. cok da iyi gelir cunku ativeririm tum kirginliklari uzerimden..

simdiyse cok mutluyum, dunyanin en guzel hediyeleriyle dolu odam.. heryer darmadagan ve hic toplayasim yok.! hepsini hepsini gormek istiyorum -tabi once kendime en azindan oturacak kadar yer acmam gerekiyor :)-insanlar simarik, ben de en onlerinde gelenleriden! huyum kurusun :) dogum gunum kutlu olsun!

not 1: bu yaziyla alakasi yok ama yeni yeni bloglar goruyorum, msn'lerin yaninda arz-i endam eyleyen, meraktan tikliyorum. okumak istiyorum ama yapamiyorum, maalesef, -itiraf ediyorum- onyargimdan! arkadaslar biraz daha yaratici olun nolur. farki puntolar ve renklerde yazi yazacaginiza yeni farklar yaratmaya calissaniz? -ayrica yazilarin altina tarih atmaniza da gerek yok, her yazinin tepesinde ne zaman yazildigi gorunuyor! ben onu barkod gibi olsun diye yaptim, anlamadiniz kanimca!- hem siz kendinizi gelistirmis olursunuz hem de ben yeni bisey ogrenmis olurum.. ne demis koskoca Apple "THINK DIFFERENT"!

not 2: bugun 23 nisan hep neseyle doluyor insan! kutlu olsun!
23042007

Passifloraaaa

2007-04-19T21:01:00.000+02:00

yaptim iste bunu da basardim! son 8 haftadir ilk kez bir pazartesi okuldan aglamadan ciktim! ama bu sefer yalniz sayilmazdim, hayatimda ilk kez passiflora kullandim! calisiyor yani ise yariyormus! cok mutluyum! ama tabi bazi ilahi faktorleri de unutmamak lazim, yani ilk kez baska bir bilgisayarin basina oturdum -sanirim o diger bilgisayar lanetli!- bir de dodo yoktu bu hafta o yuzden yer degistirdim. yanimda en az onun kadar sabirli (ve daha onceden tanimadigim) bi cocukcagiz oturuyordu -'cagiz' diyorum zira artik beni gorunce yolunu degistiriyor!- ayrica bilgisayara da epeyce hakim bir arkadasti -Allah tuttugunu altin etsin- ilk kez bu kadar rahat gecti ders. cok mutluyum cok!

not: bir gun sonra osman amca'da randevum vardi, sordum passiflora alip alamayacagimi "eger iyi geliyorsa bir olcek, alabilirsin tabii, bitkiseldir o" dedi ama ekledi "araba kullanmak yok!"
19042007

2007-04-18T22:50:00.000+02:00

"Tabiblerde ilaç yoktur yarama
Aşk değince ötesini arama
Her nesnenin bir bitimi var ama
Aşka hudut çizilmiyor..."

2007-04-15T23:58:00.000+02:00

dilin kemigi yokmus.. bugun bir kez daha anladim ki insan biriktirmemeli! bugun havanin guzelligine ragmen guzel bir gun degildi, bilhassa ogleden sonra!

babam, yine rahatsiz. bu sefer de prostat! yine korkular, icimi kaplayan, caktirmasam da, kotu seyler dusunmesem de icten ice beni kemiren, ofkeme ofke katan.. anlatmiyorum kimselere, daha biyopsi sonucunu almadik. sanki konusursam kotu olur diye susuyorum, atiyorum icime.. en fenasi! biriktirmek, istemesem de yapiyorum, bu sefer :/

e zaten tirodin en belirgin ozelligi de asabiyet, bi de ustune 'koc'lugun ani parlamalari binince ortaya karisik, alevli malevi bir ofke topu oluveriyorum, fosuruktan nem kapiyorum.. hatta bazen ortada fosuruk bile olmasina gerek yok, ben kendi golgemle bile kavga edebiliyorum! bu durumdan mutlu muyum? hic degilim.. ustelik her gecen gun 'kalbini kirdiklarim listesi'ne bir yenisini daha ekliyorum! bunu fark etsem de, bazen, -koc inadi ya- hic de geri adim atasim gelmiyor! kuzum, ben kendimi ne zannediyorum? bilmiyorum! bazen gercekten ben bile kendime tahammul edemiyorum. ama on saniye icinde pembe cicekler arasinda kosan ben canavara donusebiliyorum. ve bu degisimin bu kadar hizli olusunu hayretle fark ediyorum (is isten geciyor tabii!)

bu arada benim de tahlil sonucum yarin cikiyor, 83 gundur aldigim tiroid ilaclari bana az geliyor kanimca. gerci ona osman amca karar verecek ama..
ayrica babami da yeni bi ameliyat bekliyor sanirim, bi de bu durumu gecirecek bi ilac olsa..

butun dunya buna inansa, bir inansa, hayat bayram olsa...
dualarim babamla..
16042007

gule gule sekerim

2007-04-13T16:53:00.000+02:00

basardim!
bugun osman amca'da kontrolum vardi. tam 80. ilacimi aldim bu sabah. hic aksatilmadan, uyanmadan yarim saat once alinan tiroid ilacimi 80. kez aldim. bu arada ilaca basladiktan bir ay kadar sonra kan tahlili yapilmasi gerekiyordu. bakacaklardi, ilac ise yariyor mu yaramiyor mu? goruntuden anlasilacagi uzere henuz bi faydasini olmadi (gerci ben de pek masum sayilmam ama!). ictigi bi bardak suyu bile yarara ceviren, kalorisi yuksek yiyeceklerin sadece kokusuyla bile kilo alan bunyem, ilaclari bugune kadar nereye yolladi anlamis degilim!!! bununla beraber bendeniz kan aldirma fobisi yasadigimdan ve duzenli kontrollerime gitmedigimden faydalanarak, bu tahlil yaptirma isini dietisyenime hatirlatmama konusunda direniyordum. taa ki osman amca beni gorene kadar! dosyama bakti, hic bir gelisme kaydedemedigimi duyar duymaz "acil kan tahlili" dedi!!

bu beklenmedik aciklama bunyemde beklenilenin aksine hic de o kadar panik yaratmadi! sanirim artik o da ogrendi; korkunun ecele faydasi yoktu. komaya da girse, ayilip bayilsa da o kan bu vucuttan aliniyordu. hem de bi cacik olmuyordu. ben de ogrendim, artik kizmiyorum ona, suyuna gidiyorum. hemsire yanima geldi "hadi" dedim "fakat ben oturarak degil uzanarak kan vermek istiyorum, yoksa tansiyon assaga sinirlerim yukariya"! "tabi" dedi ve tam bes saniyede hooop, cekiverdi kani!

mutluyum hem de cok! bugun bi korkumdan kurtuldum, bi fobimi yendim! darisi yilmaz aysan'in dersinin basina...
13042007

2007-04-12T01:04:00.000+02:00

"Arkası gelmez dertlerimin bıktım illallah
Biri biterken öbürü de başlar vermesin allah
Böyle gelmiş böyle gidecek korkarım allah
Yok mu çaresi dostlar fesupanallah

Alemin keyfi yerinde yine maşallah
Bize de bir gün kader güler güler inşallah
Böyle gelmiş böyle gidecek korkarım allah
Yok mu çaresi dostlar fesupanallah"

2007-04-07T00:23:00.000+02:00

flas flas flas! Yalin yeni album cikarmis! nayir nolamaz! bu adam beni -yaptigi seylerden ne olursa olsun pisman olmamaya soz vermis olan beni- yillardir hep ayni keyifle "keeeesskeeee" diye bagirtan adam olamaz! cep herkulum, lise yillarimin ayrilmaz hatiralarinin fon muziklerini yaratan ve icimde hep 'sevimli' duygular uyandiran bu minik adam gitmis yerine bambaska biri gelmis! albumu bir kez hizli hizli dinledim ve elim gitmedi, alamadim -ki epeyce hevesliydim ilk gunden almaya! evet bir onceki albume de hemen alisamamis "amaaaan ilkinin ayni" demistim ama bu sefer kime sorsam "yok valla bi 'keske' yok bu albumde" diyor! isin kotusu su an karsimda duran (TV'de!!) adamin benim Yalin diye bildigim adamla alakasi yok! ne kenan dogulusu bu adam resmen gun gectikce nihat dogan'a benziyor! hem ne bu kiyafetler? sadece tipi degil tarzi da nihat dogan'dan farksiz! ceketler, pantolonlar, saci tarayis sekli! ben Yalin'a Yalin demem koluna bileklik takmayinca! hem ne o canim kotumsu pantolonun altina giydigin makosen ayakkabilar? nerde senin bol kotlarin altina cektigin adidaslarin! olmadi yaa olmadi.. bu tarz Yalin'a hic yakismadi..
bu yazimi da Yalin'a Yalin'dan bir sarki armagan ederek bitiriyorum "keeeesskeee!'
07042007

mutsuz sirin

2007-04-02T23:37:00.000+02:00

insan ruhu depresyona girmeye meyilliymis. yani cok kolaymis depresyona girmek! guzel sacli guzel fikirli hocam soylemisti. depresyonun ayak seslerini gittikce artarak daha da yakindan duydugum bu gunlerde aklima geldi.. ne tuhaf. hersey hep ustuste mi geliyor? yoksa biz yaydigimiz negatif enerjilerle kotulukleri mi cekiyoruz, kotu baslayinca? dusununce 'evet' diyorum. 'cok mantikli! basina kotu bir tanecik sey geldi mi sen de negatif dusunuyorsun. ve bu durum sonrasinda attigin tum adimlara yansiyor!'. diger yandan kotu baslayan bi gunde icimden 'kotu bir sey yasamis olabilirsin.. olumlu dusun, her iste bir hayir vardir!!' desem de olmuyor olmuyor!

fevkaladenin fevkinde kotu bir haftaydi: 1 gram bile kilo veremedim -sonra da kendimi yemege vurdum-, sevgilimle 'ara' vermeye karar verdik -zira bugune kadar iyi dayandigini dusunuyorum! su an ben bile kendime katlanamiyorum! 4 gundur hic haber almadim kendisinden.. ayrica okuldan da koptum. hic bir derse dogru durust girmedigim gibi sadece bir sinavim var diye yayila yayila bi hal olmus durumdayim! ha bir de ingilizce karakterler kullanmamaya dikkat eden ben, yazilarimi yazdigim bilgisayari da lanetli 'gecen hafta' oteki tarafa yolladim. format atmak gerekiyormus. ama ne yapmam gerektigi konusunda hicbir fikrim yok! ve daha aklima gelmeyen pek cok kucuk terslik, mutsuzluk..

simdi sorarim? bunlarin hepsinin gecen haftaya toplanma sebebi ben miyim? neden tokat tokat ustune? yoksa ben coktaaaan depresyona girdim mi? hic bir heyecanim ya da motivasyonum yok su an hayatimda! cok fena! kendime ve su an vatani gorevlerini yapmakta olan umutlarima goksel'den su sarkiyi armagan ediyorum: "depresyondayim unutuldum, aglatildim. sevgilimden ayrildim cok yalnizim.."
03042007

2007-04-01T19:49:00.000+02:00

"Zamanla aşka alışıyorsun
Daha az gülüp daha çok susuyorsun
Değiştin sen hala görmüyorsun
Mucizeler nerede kahramanım yorgun musun

Hazırdım ben de seni bekliyordum
Nerede bu geç kalmasa diyordum
Ve bir gün karşımda duruyordun
Bilmeden mucizenin ta kendisi oluyordun

Anladım ben herşeyi yoruyorum
Belki de hep senden bekliyorum
Değişmedim sadece susuyorum
Mucizeler yaratan kahramanı özlüyorum.."

fin

2007-03-29T22:50:00.000+02:00

bogazimda bi yumruk, icimde kopan firtinalar, agzimdan nereye gittigini bilmeden cikan laflar, kafamda gezen gri bulutlar, sadece benim ustume yagan yagmurlar, ustumde cakan simsekler, yetisemedigim dersler, evde unuttugum cuzdanim, cuzdani almak icin eve donunce icerde kalan anahtarim, verilemeyen kilolar, hic gecmeyen sinirler, bulanan migdem, bozulan bilgisayarim, biten iliskim, beynimde ucusan kurukafalar, once damlamak icin siraya giren gozyaslarim, sessiz cigliklar, bagiran kavgalar, aramayan arkadaslar, susmayan 'ben', hatalar, yeminler, baslangiclar, bitisler, suskunluklar, terkedisler, pismanliklar..

"Yalnızlığım
Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin
Yalnızlığım kanımsın canımsın
Sen benim çaresizliğimsin

Yalnızlığım
Bugünüm yarınım
Sen benim hüzünlerimsin
Yalnızlığım
Tek bilebildiğim sen benim
Vazgeçilmezimsin"
30032007

2007-03-22T01:08:00.000+02:00

üzerinde Snoopy'ler Lucy'ler ve Snoopy'nin diğer arkadaşları olacak, dünyanın en sevimlilerinden olacak, fonu mavi sapı kırmızı olacak, Türkiye sınırları içinde olacak, üstelik bu bir çanta olacak.. ve Öykü o çantayı almadan uyuyacak! olamaz bu bana yapılamaz..

hiç hazetmediğim, miğdemi bulandıran zihniyetin sermayesiyle yapılmış cevahir alışveriş merkezine sinir oluyorum! oraya gitmekten de hiç hoşnut değilim. hatta sırf onlar para kazanmasın diye arabamla gitmiyorum, otoparkına bile para vermek istemiyorum. o kadar sevmiyorum yani. ama bazen de zorunlu olarak gidiyorum. çünkü bizim okula çoook yakın. evet profilo da yakın ama orası da çok basık :/ ne yapalım, biz de uzun ders aralarında soluğu cevahirde alıyoruz. ayrıca orda başka yerlerde şubesi olmayan bi sürü şahane dükkan var, örnek Zara Home, Oysho ..vs. bu duruma da kıl oluyorum!
geçen perşembe yine talihsiz bir hareketle üç saatlik ders aramızı cevahirde geçirmeye karar verdik. herşey gayet normaldi. Zara'ya bakıp yemek katına çıkacaktık. olmadı. Oysho'nun vitrininde hayatımda gördüğüm en güzel çantayı gördüm (eminim haftaya göreceğim yeni bir çanta için de aynı tabiri kullanacağım! huyum kurusun!) içeri girdim 'istiyorum!' dedim. 'bitti' dedi kadın. 'ya vitirndeki???'. 'o da rezerve' dedi. 'bi daha gelmez mi?'. korkunç cevap geldi 'gelmez!'. olamazdı, ama o çanta benim için yapılmıştı. nasıl olurdu? daha geleli bir hafta olmamıştı, daha benim dolabımdaki yerini almamıştı. bitemezdi! ama ben unutmuştum. birşeyi çoook istersen olurdu. ve benim yanımda da bi 'melek' vardı. üstelik şansım da benimleydi o gün. İzmir'de de Oysho vardı, o çanta da! 'melek' sihirli deyneğini oynattı, şans da ona yardım etti..

pazar günü itibariyle çantam ve ben aynı şehirdeyiz. henüz bana ulaşmadı ama aynı şehirde olduğumuzu ve onun benim olduğunu bilmek bile yetiyor şu an!
biri bizi durdursun canım!
22032007

2007-03-19T17:50:00.000+02:00

saklambaaaç oooynayan kaleye mum diksin!

küçüklük 2

2007-03-19T15:08:00.000+02:00

POPOLARA BALON !

üç-dört yaşlarındaydım. anaokulunda yeni bir moda başlamıştı: herkes çiğnediği çikleti sıkılınca atmak yerine yutuyordu. hatta bazıları sadece yutmak için çiklet çiğniyorlardı. öğretmenlerin yapma demesi daha da zevk katıyordu bu aktiviteye. inadına yutuluyordu çikletler..
bir akşam bu marifetimi annemle de paylaşmak istedim ve ona bilmiş bilşmiş çikletleri yuttuğumu söyledim. önceleri -birkaç gün- beni "yutma kızım bağırsaklarına yapışır" diyerek vazgeçirmeye çalıştıysa da bir türlü başarılı olamıyordu annem. sonra bir akşam ben yine mutlulukla çikletimi yutarken yanıma geldi ve ağzından şu sözler döküldü : "bak bu sakızları yutup duruyorsun. ama bilmediğin birşey var. böyle sakız yutttuğun bir gün yuvada bi pırt yaparsın popondan balon çıkar! demedi deme!" bu cümleden sonra şok geçirdim. ciddi olabilr miydi? denenmeyecek kadar tehlikeliydi! iç sesim "şimdi küçük hanım sıkıysa yut çikletleri" diyebildi. pırt yapmak zaten ayıptı ya bi bi de popomdan balon çıkarsaydı. artık moda umrumda bile değildi!!

önemli not: o günden beri ben hala (!) çiklet yutmaktan korkuyorum!
19032007

küçüklük 1

2007-03-16T16:07:00.000+02:00

ANNEANNEM, ZEKİ MÜREN VE AŞKIN TARİFİ

anneannem de dedem de Zeki Müren'i çok severlerdi. şimdi ben de çok seviyorum. galiba dört yaşındaydım. bir gün kütüphanede Zeki Müren'in kasetinin kabını gördüm. tipini bilmiyordum o zamana kadar, sadece sesini biliyordum, sürekli dinleniyordu evde. anneanneme kaset kapağını uzatıp "bu kim?" dedim. "Zeki Müren" dedi. Zeki erkek adıydı Zeki Müren de erkekti, biliyordum. ama fotağrafta kabarık sarı saçlı biri vardı. hatları erkekti ama üstünde pullu bir ceket, yüzünde makyaj, çenesinin altına koyduğu elleri uzun tırnaklı ve ojeliydi. "erkek mi?" deyiverdim. "evet" dedi anneannem. ama nasıl olurdu? "neden böyle kadın gibi giyinmiş?" dedim. "onun eskiden bir karısı vardı. o, karısına çok aşıktı. fakat karısı öldü. o da karısını o kadar çok seviyordu ki artık onun kıyafetlerini giyiyor, onun makyaj malzemelerini sürüyor. hepsi karısının." dedi. hem de hiç düşünmeden, bir çırpıda bu cevabı verdi. o gün 'aşk'la tanıştım. aşk sevdiğin kişiyi kaybettiğinde onun hatıralarıyla yaşamak, onsuz olamamak, onsuzlukta onu hatırlatan şeylere tutunarak kuvvet bulmaktı. Zeki Müren karısına çok aşktı!
16032007

kamyon etkisi

2007-03-15T22:01:00.000+02:00

"inleyen nağmeler ruhumu sardı
bir rüya ki orda hep şarkılar vardı.."

2007-03-13T11:54:00.000+02:00

ne saksafon ne piyano.. bir erkeğin çalabileceği en seksi enstrüman 'kontrbas'mış. ve bir erkeğin en seksi hali kontrbas çalarkenki haliymiş! bi kere kontrbas hem görüntüsüyle hem de tok sesiyle 'yapılı' bir enstrüman, bu da onun çekiciliği.. tıpkı erkekler gibi :)

dün gece bana bi kamyon -ya da kontrbas diyelim- çarptı! daha doğrusu fiziksel olarak çarpmadı ama çarpsaydı da bundan farklı hissedeceğimi zannetmiyorum! uzun zamandır görmediğim kadar 'şahane görünen' bi adam gördüm. O kontrbasçıydı. ben de kayıkçının küreğiydim, hop hop etti yüreğim! kendisi 'yunan heyleki sûretindeki erkekler' kategorisinin en kusursuz parçalarındandı.. bir kızın O'nu izlerken hayal edebileceği tek şey kontrbasın üstüde gidip gelen parmaklarının kızın saçlarında ya da vücudunda gezinmesidir sanırım.. kontrbasın seksi gelmesinin sebebi o muydu yoksa kontrbas mı onu seksi hale getirmişti tam olarak çözemedim.. ama çelimsiz ufak tekefek bi adamı da kontrbas çalarken düşünemiyorum. bundan sonra dikkat edeceğim kontrbasçılara.. sonrasında bu ikilemin cevabını da bulmuş olurum ;)

neticede dün gece sadece kulağımın değil gözümün de pası silindi.. ama tabii ki benimki göz çapkınlığı. hem ben ona sevap olsun diye baktım!

not: erkekleri iyi anlıyorum. zaten hiçbir zaman göz çapkınlığına karşı olmadım. Allah'ın verdiğini kuldan esirgememek lazım, di mi ama :)
13032007

pazartesi sendromu

2007-03-06T17:26:00.000+02:00

eskiden tarih dersinden ve tarih hocalarından nefret ettiğimi sanıyordum. meğer onları ne kadar çok severmişim! atalarımız boşuna dememiş: 1- gelen gideni aratır, 2- beterin beteri vardır, 3- büyük lokma ye büyük söz söyleme... bu liste uzayıp giderken şöyle geçirdim içimden: "keşke bu 'atalarımız'dan biri hayatımda olsa ve başıma bir şey gelmeden önce şu sözlerden duruma uyanı kulağıma fısıldasa-ben de pişman olmasam!"

içinde bulunduğum depresif psikolojiyi yaratan, pazar geceleri uykularımı kaçıran, pazartesi günlerimi miğde bulantılarına, gözyaşlarına boğan dersim bir layout hazırlama dersi. ilk dönem ilkokul yıllarına geri dönüp uhular, kartonlar, renkli sayfalarla hazırladığımız layoutları şimdi de canı çıkasıca bilgisayarla hazırlamaya geldi sıra (eskilerden bir söz daha: 'tüfek icad oldu mertlik bozuldu'). yahu ben zaten teknolojiden daha doğrusu bilgisayardan bu kadar hazetmezken, o zımbırtıları hayatımda ilk kez gördüğüm bir programda -pabucumun freehand'iiiii- nasıl hocanınkiyle tıpatıp aynı yapayım? 'sabır' denen şey değil bana uğramak kapımın önünden dahi geçmemişken o pislik programla ben mıncık mıncık nasıl birşeyler çizeyim? üstelik bütün bunların üstüne dünyanın en ukala, en yardım etmeyen, en 'bu programı kullanmanın vahiy yoluyla bi gecede bize ineceğine inandığını' düşündüğüm adamı bu dersi verirken!!

aksi gibi bu yıl -sanırım- ilk kez bu ders zorunlu hale gelmiş. yani daha önceleri isteyen seçiyormuş. ama olmaaaaz, bela bu Öykü'den ayrı kalamaz, normal olsa beni bulmaz!!!

yani ben ki 7-21 yaş arası eğitimim boyunca tarih dersinden kalmaktan korktum, "hocaları da dersi de sevmiyoruuum" diye haykırdım. şimdi tövbeler olsuuuun! ne iyi, elleri öpülesi insanlarmış onlar. geçen 14 yıllık eğitim hayatımda meğer ben hiç bu kadar korkmamışım. hiç bu kadar 'dersten kalma'nın soğuk ve kötü kokan nefesini ensemde hissetmemişim! bir insan her derste ya da dersin çıkışında sinirden ağlar mı? ne kadar kendimi pozitif hazırlasam da olmuyor olmuyor! bu ders hiç çekilmiyor. üstelik bir çözüm de bulunamıyor!! Dodo yanımda kan ter içinde kalıyor ama 'ben' sakinleşemiyor! ve yapacak hiçbir şeyim yok. çünkü bu ders bölümün zorunlu dersi! böyle devam ederse ya okulun psikologlarından birinin bir ders boyunca beni izleyip bana 'bu derse girmesi sakıncalıdır' raporu vermesini isteyeceğim ya da pazartesi sabahları 10'dan 1' e kadar derse girip 1 buçukta da psikoloğa gideceğim! I kurukafa Yılmaz Aysan 06032007

2007-03-03T00:31:00.000+02:00

"If you obey all the rules,
you miss all the fun!!"
:)

enfin*

2007-03-01T20:36:00.000+02:00

"hayır Pınar hasta filan değilim, çok şükür. yoo elektrikler de kesik değil. yok canım bilgisayarım da bozulmadı. adsl'le de bi problemim yok. ne canım ben köşe yazarı mıyım? ille de durmadan yazı mı yazmam lazım?"...
sabah sabah uyandıktan sonra kurduğum ilk cümlelerdi bunlar. telefondaki ses "en son geçen perşembe yazmışsın. kesin başına bişey gemiş. noldu?" diyordu.

Pınar, kuzenim, küçüklüğümü beraber geçirdiğim, yazın beraber anneannemizin yazlığında milletin üstüne sepet salladığım; kışın okul çıkışı evlerinde 5 çayı yanında tost yediğim, 'Hayat Ağacı' dizisini izleyip büyüyünce Kayl Masters gibi bi sevgilim olması için iç geçirdiğim; 'Gençlik Rüzgarları' dizisindeki Eduardo'ya aşık olup onu geceleri yıldızlarda gördüğünü söyleyen; teyzemi çıldırttığımızda bana bağırınca onun, ona bağırınca benim ağladığım; ordu evlerinde maceralar paylaştığım; çalışkan, saf görüntüsünün altında 'ciğerini bildiğim', leb demeden leblebi diyeceğini anladığım; yanyana gelince en kalorili şeyleri yediğim; yemek yapmayı bilmeyen ama sayemde -aldığım bir yemek kitabı sayesinde- kahveli bir pasta yapan, ve onu tiramisu zanneden; kendisine laf söylemem konusunda bana ilham veren; cep telefonumdaki adı sıkça değişen ancak ne zamandır 'Yılan Makbule' olan; kıskanç, blogumu düzenli bir şekilde okuyan ve hakkında yazı yazmadığım için beynimi yiyen; bu yazıyı görünce yeryer gülüp yeryer "nasıl bunları yazarsın" diyeceğine emin olduğum; atsan atılmaz satsan satılmaz kuzenim.
"Pınar, yaşam Pınar'ım"..

doğmadan önce ailemi ve seni seçme hakkım olsaydı eğer, yani sorsalardı bana, tercihim yine aynı olurdu! (herşeyine rağmen:)) iyki varsın!

*fr enfin: sonunda
01032007

2007-02-25T03:29:00.000+02:00

"gönlümde açmadan solan bir gülsün
her zaman gamlıyım
her zaman üzgün
beklerim yolunu
aylar boyunca
yeter ki gel bana
senede bir gün

ağarsın saçlarım
solsun yanağım
adını anmaktan
yansın dudağım
bu aşka canımı adayacağım
yeter ki gel bana
senede bir gün"

2007-02-24T00:32:00.000+02:00

" be yourself
no matter what they say!!"

2007-02-22T15:14:00.000+02:00

"...
işimiz bu, yaşamak
unuttum
bildiğimi doğarken
umudum
ölmeden hatırlamak..."

patates kızartması, pilav ve aldatmak üzerine...

2007-02-22T01:03:00.000+02:00

sağım solum önüm arkam diyet! bu kilolar nasıl gidecek? bünye direnecek diyetisyen şok diyet verip bünyeyi dize getirecek. nitekim geldi de :) teşekkür ederim bünyem, öperim. fakat her başarıda olduğu gibi kilo vermenin de fedakarlık istediği bir gerçek. misal, arkadaşlarınla buluşmuşsun. diyete göre ızgara yemen lazım. n'aparsın? köfte söylersin ve eklersin "patates kızartması ve pilav yerine salata istiyorum!!" ama garson abi 15 kişinin siparişini getirirken, senin için büyük kendi içinse küççücük olan bu ayrıntıyı atlar. tabak önünde, patatesle pilav kolkola sana bakar. sen de onlara! yer misin yemez misin? bünye affetmez, indir mideye! ama ne olur? bu hata 1 kez yapılır. eğer diyetin şok geçirmekteyse arkadaşlarla buluşulmaz! zira aynı hatayla yine karşılaşabilirsin. kendini bilirsen herşey kolaylaşır...

hayatım boyunca kız arkadaşlarım 5 tane olduysa erkek arkadaşlarım 10 taneydi. bu benim çok haylaz, erkek fatma bir kız olmamdan kaynaklanmıyordu. e o zaman? sebep şu ki ben hep kız kısmısından daha çok korktum! bu durum hala da devam etmekte. nitekim bir defa erkeklerden kazık yedimse üç defa kızlardan yedim. çünkü kızlar tehlikeli yaratıklardır. bence kızlar yaratır, erkekler icraata geçer. bu her konuda böyledir. aldatmada da! bence bir erkek kız tarafından bir çimdik görmezse adım atamaz! çünkü cesaret edemez! kız milleti eteğini yukarıya çekip istemeden açılmış havasıyla çekiştirendir! kız milleti peşinden koşturup erkeğin ilk adımı atmasını bekleyendir! evet ben de bu milletin mensubuyum ve fakat her zaman kendimi oraya ait hissetmiyorum (örneğin araba kullanırken!) kızlar çözümlenmesi imkansız, karmaşık ve tehlikeli yaratıklardır! bu yüzden ben sevgilime değil etrafındaki kızlara güvenemem...

bu durumdan "e o zaman sevgiline de güvenmiyorsun, seni aldatabileceğini düşünüyorsun!" sonucu çıkabilir gibi gözükse de durum kabak gibi ortadadır: erkekler de insandır. ben önüme gelen tabakta uzanmış pilavla patatese hayır diyemezken sevgilimin önünde uzanmış bir kızı affetmesini beklemem insafsızlıktır! 22022007

not: affetmeyen erkekle ilişkimin sonu da ayrılıktır! e ne de olsa kız milletindenim :))

2007-02-21T01:32:00.000+02:00

"Öyle dudak büküp hor gözle bakma
Bırak küçük dağlar yerinde dursun
Çoktan unuturdum ben seni, çoktan
Ah bu şarkıların gözü kör olsun

Güzelsen güzelsin, yok mu benzerin?
Goncadır ilk hâli bütün güllerin
Aklımda kalmazdı yüzün, ellerin
Ah bu şarkıların gözü kör olsun

Bir gülüşün var ki, kaş çatar gibi
En sıcak sözlerin azarlar gibi
Hiç bağlanır mıydım çocuklar gibi?
Ah bu şarkıların gözü kör olsun

Sonunda tuz bastım gönül yarama
Nice dağlar koydun, nice, arama
Seni terkedip de gitmek var ama
Ah bu şarkıların gözü kör olsun"

geeeel

2007-02-19T15:33:00.000+02:00

biliyorum buralarda biryerlerde. daha çarşamba konuştuk. anlattı da anlattı. güldürdü, düşündürdü. ama ne olduğunu anlayamadan kayboldu şimdi! galiba saklandı ve bir yerlerde izliyor beni. "şeytan aldı götürdü satamadan getirdi" diye diye onu aramamı istiyor belki de, o yüzden göstermiyor kendini.. "kaçan kovalanır" mı diyor acaba? ama ben ona yeterince nazik davranamadım mı ki? çok mu şımardım acaba? neden böyle suçlu hissettiriyor bana kendimi? o bundan zevk alacak kadar kötü değil ki! aksine çok kırılgan. biraz ihmal etsen kaçıp gidiyor. ben onu ihmal mi ettim ki? yoo dikkat ettim hep, unutmamak için çaba ve zaman harcadım. ama şimdi ne oldu? havaların sevimsizliği onu da mı etkiledi? yoksa ben kör mü oldum? artık göremiyor, hissedemiyor muyum? ama ben daha yeniyim, çok gencim! sakın bırakma beni! ilhaaaaam! nerdesin? gel bak bekliyorum seni! yine saklandın içimde bir yerlere. biliyorum ordasın! elma dersem çık armut dersem çıkma! ELMA! 19022007

2007-02-19T02:45:00.000+02:00

"If blood will flow when fresh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrows rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetimes argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are"

2007-02-15T01:17:00.000+02:00

I kalp Nutella kalp Bülent Ortaçgil kalp Zuhal Olcay! 14022007

2007-02-14T12:53:00.000+02:00

"sen aşka aç
sanki herkes tok yanında
var şikayet yok şikayet
zor aslında
çöz aklında
bugün sevgililer günü
arıyacak kimse yok
yanlız uyu yatağında
alıştın nasıl olsa
bugün sevgililer günü
arıyacak kimse yok
aransamda ne fark eder
öyle bişey yok aslında
yok aslında yok
yok aslında
yok aslında yok
çok yok aslında
yok aslında yok
hiç yok aslında"

evet sevgililer günü diye birşey yok. hatta anneler günü, babalar günü de.. bütün bunlar kapitalist sistemin insanlara para harcatmak için yarattığı kurmacalar.. öyle olmasaydı "hiç para harcamama günü" diye bi gün de olabilirdi. ama yok! olamaz da! çünkü para harcamamız lazım!

bu yaklaşım çok pintice ve erkekçe gelebilir. aslında mantıksız da sayılmaz. ama şımarık olmak, şımartılmak, ilgi görmek, özel birşey yaşamak.. gibi durumlarda mantık aramak da mantıksızlık değil mi? kim istemez durup duruken hediye almayı? senede 3 gün yeter mi? doğum günü, yılbaşı, ve yıldönümü kutlaması! aslaa! bana kalsa ben ay dönümlerini de kutluyordum, çok da şahane oluyordu ama sevgilim şiddetle karşı çıkıp vurdumduymayınca ben de debelendim debelendim sonunda yıldım (ya da yılmış gibi göründüm zira durupduruken ona birşey görüp almaya bayılıyorum!).

eyy bu tip günlerin kapitalizmin oyunları olduğuna inanlar! sorarım size: neden bu günlerin son derece insanca bir zaafla, hatırlanmak ya da durupdururken mutlu edilmek, özel hissettirilmek için yaratıldığına inanmıyorsunuz? kazan doğurunca oluyor da ölünce mi garip oluyor? biraz ilgi lütfen. çünkü gördüğünüz üzere sizin içinizden gelmedikçe, cebren ve hileyle bunlar size zorla yaptırılıyor zaten. hem böylesi daha kötü, istemeseniz de yapıyorsunuz! bu yüzden siz siz olun içinizin romantik sesini susturmaya kalkmayın.. ve o ses size hiç bir sebep yokken hediye almanızı ya da birini mutlu etmenizi söylediğinde onu asla ertelemeyin. bu sayede o kişilerin de kapitalist sistemin dayatmalarından sıyrıldığını göreceksiniz..

herkesin sevgililer günü kutlu olsun!
14022007

bu yazıyı okuyan poposunu kaşısın!

2007-02-13T00:37:00.000+02:00

öyle mutlu oluyorum ki sevdiğim, değer verdiğim kişiler hayallerine kavuşunca.. çünkü birşeyi kalpten, bütün hücrelerinle hissede hissede, deliler gibi istemenin ve hayallerine kavuşmanın tarifsiz keyfinin ne demek olduğunu o kadar iyi biliyorum ki..

canım, dostum, LoLim de arabalanmış ve bunu ilk bana haber vermiş. iki kez mutlu oldum. öncelikle LoLim'in bir hayaline kavuşmuş olmasına ama daha da önemlisi O'nun ilk beni aramasına -biraz bencilce gelebilir ama ne yapalım, herkes birinin en yakını olamaz, bense bunun zevkini doya doya yaşadım :)

haberi alır almaz kulağımı çektim, tahtaya vurdum, popomu kaşıdım (Makbule miyim neyim!).. sebep? bu inancın pozitif enerjiler yaydığını düşünüyorum da ondan. çünkü birşeye 'inanıyorsa' insan, o kişinin hayatında o inanç yer buluyor!

kaza-bela uzak dursun LoLim'den.. daha nice hayallere kavuşmak dileğiyle.. 13022007

corn (2)

2007-02-09T22:58:00.000+02:00

"The heart has its reasons which reason knows not of" Pascal..

bazı sebepler, hani tahmin ettiğim, düşünecekken aklımdan kovduğum ve fakat hiçbir yere gitmeyen, uzaklaşacaklarına daha da derine gömülen.. çok karmaşık bir o kadar da apaçık olan.. anlamsız gelen hayata anlam katan..

"Is the kindness we count upon
Hidden in everyone"
09022007

mutsuz yazı

2007-02-09T22:21:00.000+02:00

bugün çok mutlu olmam lazım. çünkü bugün staj yaptığım yerden tekrar çağırıldım! süs bitkileri gibi evde oturup, eski dostlarla buluşup zaman zaman da babamla ilgilendiğim şu tatil günlerim gitgide monotonlaşmaya başlamıştı. derken bir telefon geldi "nee patates evde mi oturuyo? deli mi gelsin buraya! allah allah!" diyen ses hayatıma heyecan kattı, yine. ve ben şahane başladım bugüne. hastası olduğum, yakında 'en çok gelen' ödülü almayı beklediğim ikea'ma gittim, artık bir kurbağa prensim bile var! sonra ajans, herşey süper. heyecanlıyım pazartesi başlıyorum! yeme de yanında yat! herşey nutella tadında.

ama noldu? söyle öykü noldu? nasıl oldu da ajanstan mutlulukla çıkan ben babama gidecekken kendimi 'sevilmeyen, zorla dahil olmaya çalışan, askıntı' hissettim? noldu da önüme gelene saldırdım, kavga çıkardım? bütün yol hönküre hönküre ağladım? annemle yemek yüzünden kavga ettim?

bu evrenden, enerjilerden ama en çok da kendimden her geçen gün daha da korkuyorum.. çok kalabalık görünen çevremde kendimi yapayalnız hissediyorum.
bende ani tepkiler yaratan, birden sinirlenmeme, kırılmama, ağlamama, fosuruktan nem kapmama yani benim dengesiz olmama sebep olan tirodimin dengesiz olmasıymış, meğersem! iyi ama ben ne yapabilirim onun için? kendimi kendimden kurtarmak istiyorum ama nerye gidersem gideyim 'ben' beni bırakmıyor.. 'ben'den kaçarken bana tutuluyorum! korkuyorum, hergün daha da çok..
"are we stronger than we believe?"
09022007

Tövbe Tövbeee

2007-02-07T12:49:00.000+02:00

keşke büyümeseydik! küçükken dosdoğru olur insanın kafası. düz mantıktır. katakullilere, arkadan vurmaya yer yoktur. mesela küçük bir çocuk kızınca arkadaşına dan diye söyler, ya da patlatır bi tane (tasvip etmesek de)! sonuçta anlatır ona olan kızgınlığını, içinde tutmadan, biriktirmeden.. ben de öyle yapıyorum işte, tutmuyorum içimde. bu blog da o yüzden var zaten.. tutmamak, biriktirmemek için içimde.. bazen hedef sapmaları olabilir, yanlış anlaşılmalar da -hayatta da blogda da- ama daha önce de söyledim bunlar benim hislerim, bu hisler için kimseye hesap vermek zorunda değilim! bu blog öncelikle kendim için yaptığım bir alan, 'ben'i benimle paylaşan, okuyan, değer veren olursa ne ala, ne mutlu.. kimsenin hayatına müdahele etmek, işine karışmak ya da kimseyi değiştirmek değil derdim.. zaten bunu ancak kişi kendi isterse yapar. ama kimse için düşüncelerimi frenlemek niyetinde de değilim! umarım bir daha yanlış anlaşılmalar olmaz.. kuzguna yavrusu şahin görünürmüş! herkesin blogu kendine :)) 07022007

vay anasını sayın seyirciler

2007-02-06T13:13:00.000+02:00

arkadaşım! anladık hoşuna gitti, anladık özendin..
ama bu yaptığın çok ayıp değil mi? çok yakınmışız gibi davranıp pek çok kez beni yarıyolda bıraktığını, "kesin geliyorum" deyip pek çok yere gelmeyişlerini bir kenara atalım, bu kadar mı içten pazarlıklısın sen, kuzum? bu kadar mı kişiliksizsin? sende hiç mi farklı olma hissi yok?!!

anladım blogumu okuyorsun, bir kez bile bana iyi-kötü birşey söylemedin. sonra bir gün msn'inin yanında (benim gibi) bir blog adresi okuyorum. "bi bakayım neymiş?" diyorum. bir de ne göreyim? zorlama yazılar, hani o yıllıklarda parçalanan edebiyat türünden, kasvetli mi kasvetli.. tamam bunlar benim düşüncelerim, yazıları pek sevmedim, ama bazı şeyler var ki "görünen köy kılavuz istemez" dedirtiyor! tabii ki dünyada ilk blog yazan ben değilim. ben de pek çok blog okudum, gördüm, ama hiçbiri benimkine benzemiyordu!! ben de farklı olsun diye saatlerce düşünmedim, sadece içimden geldiği gibi yarattım: her yazıyı başka renk/başka font yazdım, altına barkod gibi tarih yazdım.. sonra bir gün seninkiyle karşılaştım! maşallah copy/paste! sence de çok ezik bir durum değil mi? ne gerek var? hiç mi çekinmiyorsun? yuh aynı oldu demiyorsun? en azından bir kez "ayy blogu okudum çok sevdim nasıl yaptın? ben de ne zamandır yazmak istiyordum..." filan desen. bu kadar örümceklenmiş bir beyne sahip olduğunu bilememişim.. neyse zararın neresinden dönülürse kârdır!

dedim ya maddesel olarak taklit edilebilir herşey. ya ruh?

senin blogun da vatana millete hayırlı uğurlu olsun.. hem kötü örnekler arttıkça iyinin de değeri artar.. üstelik takip edilmek güzel bir hismiş.. ;)) teşekkürler!
06022007

sahte

2007-02-05T12:03:00.000+02:00

"ilim kendin bilmektir" demiş, Yunus Emre.. ne kadar da doğru. hayattaki tüm çabam bu yönde, kendimle yüzleşip, kendimi tanımakla, anlamaya çalışmakla geçiyor pek çok zamanım. çabucak olmuyor tabii ki ama, zaman içinde kendimle ilgili farkettiğim en önemli şey şu: samimiyet benim temelim ve taklit en nefret ettiğim.

insan neden kendi olamaz? bu çok yorucu değil mi? sürekli başkaları gibi davranmak, başkası gibi giyinmek, başkası gibi görünmeye çalışmak, başkasında gördüğünün aynısını yapmak.. bu korkunç! o kadar komik duruma düşüyor ki böyle insanlar, gülüyorum. hatta kahkahalar atıyorum. çünkü o kadar olmuyor ki! o kadar sırıtıyor ki! ayrıca bu kişiler bence hırsız, fikir hırsızı! kolaycı ve yaratıcılıktan uzak çünkü başkası düşünüyor, uyguluyor sonra o gelip -aklı sıra- küçük birkaç değişiklik yapıp hooop aynısını yapıyor. millet de yutuyor, ha? hiç sanmıyorum. bunlar o kadar ucuz numaralar ki, hakikaten samimi olan, hisleri olan herkes bunu kolaylıkla farkedebilir. ben de farkediyorum! ve biliyorum ki maddesel olarak herşey taklit edilebilir, ama kim bir insanın ruhunu taklit edebilir ki? ayıp, çok ayıp..

"orjinallikte başarısızlık, taklitte başarıdan daha iyidir!"
H. Melville
05022007

2007-02-02T19:08:00.000+02:00

bu gece gökyüzünde dolunay var, bizim sofrada da iki çeşit börek, kek, tiramisu, kısır, amerikan salatası. bize misafir gelecek. peki diyet ne olacak? bünye afettmeyecek, yemezse şişecek. ee yerse? yine şişecek! bu ne perhiz bu ne lahana turşusu!!
hani ben babanne gibi ilaçlar almaya başladım ya; iki haftada normal hayatımda yediğimin üçte birini yiyerek vere vere 500 gram veren bu bünye beni üzmeye devam ediyor! dietisyense Türk filmlerindeki klasik cümleyle bana yaklaşıp "metin ol yavrum" diyor! peki ama on gündür yuttuğum haplar nereye gidiyor?? ağlamak istiyorum ama gözyaşı kilo verdirmiyor. sabır bugüne kadar benim yakınımdan geçmediğinden, bu durum beni terbiye etmek için gönderilmiş bir ceza bana, kanımca. beni ölçmek için... motivasyona ihtiyacım var! arıyorum ama bulamadım henüz. "sabır sabır ya sabır, belki de akıllanııır!" 02022007

...

2007-02-02T18:07:00.000+02:00

"En gizli bahçelerim
Islandı yağmurunla
Açıldı her damlada
Solgun çiçeklerim
Yollarını zor bekledim
Gecelerden sabahlara
Girdin rüyalarıma
Akıttın zehirini
İçtim aşk iksirini
Unuttum kendimi
Gel bir daha acıt canımı istediğin kadar
Doydum senin cennetinde
Razıyım yak cehenneminde
Git bir daha unut adımı istediğin kadar"